مگر گناه ما چه بود؟
چرا ما نباید مانند دیگران راحت و اسوده زندگی کنیم؟
میدانم همه سختی های خودشان را دارند ولی چرا ما بیشتر داریم؟
مگر چه چیز ما از انها کمتر بود؟ چرا ما باید این هارا تحمل کنیم؟ چرا ما زندگی عادی خویش را نداریم؟
چرا علاوه بر تمام دغدغه های خودمان، کشور روز به روز به مشکلات می افزایند؟
مگر ما نباید فقط برای زندگی میجنگیدیم؟ چرا برای زنده ماندن میجنگیم؟
مگر به چه گناهی مرتکب شده ایم که سزاوار این هستیم؟
چرا باید مانند یک سیاست مدار درگیر مسائل سیاسی کشور باشیم؟
گناه ما چه بود؟
اوضاع به قدری افتضاح و اشوب بار است که کلمه ای برای وصفش نمیابم.
هیچکس حتی نمیداند قرار است جه بلایی سرمان بیاید.
قبلا با خود میگفتم دیگر از این بدتر نمیشود. اما شد
نمیخواهم حال بدتان را از این بدتر کنم اما دیگر توان ساکت یکجا نشستن و گرم کردن سر خود با خزئبلات نداشتم.
تمام روز فقط برای انکه با مغزم تنها نشوم کاری کردم فیلمی دیدم یا کار خانه ای کردم یا مشغول بازی کردن بودم و یا نوشته های شمارا خواندم.
هرکاری کردم تا بیشتر در این سکوت درگیر مغزم نشوم اما نمیشود نمیشود.
در خانه زندانی ام کاری از دستم بر نمیاید حتی دیگر چیزی برای دقیقه ای دور کردن خودم از وضعیت حال ندارم
حداقل قبلا وقتی مشکلی به وجود میامد با کسی درد دل میکردم یا سر خودم را با همان فضای مجازی گرم میکردم همان فضای مجازی که یکسریا معتقدن بسیار مضر بود. اری ضرر زیادی دارد اما از هیچ بهتر است.
جدا از ان حداقل قبلا میدانستیم دقیقا چه بلایی دارد سرمان میاید
الان نمیدانیم در صورتی که حداقل لایق این هستیم که بدانیم اما خیر، زندانی شده ایم در گوشه ای از خانه بدون هیچ امکاناتی
قبلا گمان میکردم میتوانم در انفرادی دوام بیاورم اما اشتباه میکردم واقعا توانش را ندارم کم مانده دیوانه شوم.
میدانید جمله ای هست که میگوید تا سختی نکشید قدر داشته هایتان را نمیدانید
اما من فلک زده از کجا باید میدانستم همان چت کردن های ساده داشته های من هستند؟
یا شاید ان مبحوس نشدن داشته های من بودند..
باورم نمیشود در این وضعیت گیر افتاده ایم.
مگر گناه ما چه بود که سزاوار وضعیتمان هستیم؟
من حتی دیگر امیدی به بهتر شدن ندارم. بلکه فقط ارزوی بدتر نشدن میکنم.
