حرف های تکراری و حوصله سر بر

آره حرفهای تکراری که شاید برای خود نویسنده آرامش به همراه دارد. 

جنگ با ما چه کرد؟!

چند روز پیش مهمان داشتم. دوستان نزدیکم دور هم نشسته بودیم از هر جایی گپ زدیم. 

از دوران کودکی تا جنگ دوازده روزه. هم خندیدیم و هم غمگین شدیم. شاید اشک در چشمانمان هم موج می زداما کنترلش کردیم تا سرازیر نشود.

هرکدام بعد از جنگ تغییراتی کرده بودیم. چه به لحاظ روحی و چه جسمی…

دوستی گفت سردرد های عجیبی گرفتم. فشارهای ناگهانی عصبی، فکر و خیال و دغدغه هایش انگار سرش را به حد انفجار رسانده بود. 

آن یکی گفت شب ها هر یک ساعت بیدار می شوم همه چیز را چک می کنم دوباره می خوابم. 

دوستی دیگر، من خودم را به بیخیالی زده ام و زندگی را به ظاهر مثل همیشه ادامه می دهم.

دختر هفت ساله ی یکی از دوستان بخاطر لرزش و آسیب خانه شان به شدت به لحاظ روحی به هم ریخته بود.

خودم هم… 

جنگ برایم تلنگری بود که تو به بدبختی عادت کردی!؟ چون عادت کردی مهاجرت نکردی و دختر دست گلت آینده اش با ترس رقم خورد. یهو خسته شدم از این همه ی نا امنی که هر روز با آن دست و پنجه نرم می کنیم. هر چقدر تلاش می کنیم باز هم از حق طبیعیمان فاصله داریم. 

حق طبیعی؟! 

بله حق طبیعی، آب و هوای سالم، ثبات اقتصادی هر چند کم، برق و گاز و… . آموزش پرورش سالم، فرهنگ غنی ایران که در حال نابودیست.

اگه جای مردمان غزه و… بودی چه؟ چقدر نازک نارنجی !

مگر کشور من غزه است؟! مگر اصالت و تمدن ایران و ایرانی را می شود با جایی مقایسه کرد؟! ما در گذشته  در آینده زندگی می کردیم… 

اگر مهاجرت کنم شروع می کنند به اتهام زدن و به قول معروف زرهای مفت که گاهی همین خزعبلات دردآور است.

ما محکومیم تا تصمیمات متفاوت میگیریم همه حال بدشان را روی ما بالا می آورند. 

چه کنم! من خودم را در مسیری به دست سرنوشت سپردم تا حداقل تلاشم را در نیا کرده باشم. 

بعد چند سال نگویم دست روی دست گذاشتم و تماشا کردم. 

می خواهم بروم به دنبال ماجراجویی…

فکر می کنم فقط در کشور ما تا این حد مهاجرت عجیب است آن هم شاید به دلیل وابستگی بیمارگونه نسبت به خانواده و وطن و همه چیز

شاید باید سرنوشت را از سر، نوشت….