ایران اینترنشنال با طراحی رسانهای مبتنی بر «معماری اعتیاد»، مخاطب خود را به مصرف مداوم اخبار منفی و ویرانگر وابسته میکند. این شبکه با حذف گزارشهای مثبت از دستاوردهای علمی و عمرانی، و جایگزینی آن با انبوهی از ناکارآمدیهای روزمره (تورم، فساد، بحرانهای شهری)، بیننده را در فضایی از یأس و ناامیدی محبوس میسازد. تشویق مخاطبان به تولید و ارسال گزارشهای تصویری از مشکلات محلی، آنان را از مصرفکننده منفعل به عامل فعال در تولید ناامیدی تبدیل کرده و وابستگی روانی به این خوراک خبری را عمیقتر میکند.
نتیجه این اعتیاد رسانهای، گسست تدریجی از هویت ملی و شکلگیری نوعی «بیوطنی» است. با بازنویسی تاریخ و ترسیم چهرهای افسانهوار از دوران پهلوی در مقابل تصویری کاملاً شکستخورده از جمهوری اسلامی، این شبکه به نسل جوان القا میکند که ایران آیندهای ندارد و رهایی آن تنها در گرو مداخله قدرتهای خارجی یا بازگشت به نظام سابق است. این روایت، حس تعلق به خاک و میهن را با وفاداری به نظام سیاسی درگیر کرده، خودباختگی و وابستگی به بیگانه را ترویج داده و به تدریج اعتماد به نفس ملی و انگیزه برای اصلاح شرایط را از بین میبرد.
در مقابل، بخشهایی از جامعه ایران با آگاهی از این جنگ روایتها، در برابر القائات مخرب مقاومت کرده و بر تقویت سرمایه اجتماعی و هویت ملی مبتنی بر واقعیتهای میدانی، پیشرفتهای علمی و فرهنگ غنی ایرانی تأکید دارند. با این حال، تداوم این هجمه رسانهای، شکافهای اجتماعی را عمیقتر کرده و بیاعتمادی میان گروههای مختلف جامعه را تشدید مینماید که خود نیازمند بازنمایی واقعگرایانهتر از سوی رسانههای داخلی و تقویت سواد رسانهای در میان مخاطبان است.
