تو روزهای سخت فقط و فقط اینکه میدونم "خدایی هست" آرومم میکنه. ته دلم همیشه به خدا گرم بوده و هست. تعداد روزها و شب های سختی رو که تو زندگیم فقط با دونستن اینکه "خدا هوامو داره" گذشته دیگه از دستم خارج شده.
به نظرم اصلا بدون خدا زندگی یه رنج تموم نشدنیه. ولی با خدا رنجِ زندگی قابل تحمل میشه.
خیلیارو این روزها میبینم که به خاطر جنگ و شرایط سخت و ناامیدی، خدا رو منکر میشن. ولی تهش که چی؟ چجوری میشه بدون این حس که یکی هست و حساب کتاب میکنه و حواسش بهت هست زندگی کرد؟ اصلا هر دین و اعتقادی که داری باید یه چیزی باشه که امید ببندی بهش تا دلت آروم بگیره.
اینکه خدای هر کس چه جوریه و اسمش چیه به نظرم مهم نیست. مهم اینه که هست.
اگر این جنگ تموم بشه یا نشه،
اگر کُشته بشم یا زنده بمونم،
اگر بعد جنگ مسئولین با ماها خوب تا کنن یا نکنن،
اگر تو این زندگی پولدار بشم یا فقیر،
اگر بهم ظلم بشه یا نشه،
این دنیا بهشت بشه یا جهنم،
فقط اینو مطمئنم که:
خدا هست و بزرگ ترینه و حساب همه چیزو داره و فقط اونه که مهمه.
