خب خب خب وقتِ گذاشتن نمرات مستمر دانش آموزامه و البته یکی از سخت ترین و پرچالش ترین قسمت از شغل معلمی. حداقل برای من سخت ترینشه. حالا شاید بپرسید چرا سخت؟ یه نمرست دیگه بزار بره. ولی ای کاش به همین آسونیا بود. البته شاید بعضی از معلم ها طبق همین فرمول "بزار بره" استفاده کنن اما من نه.
گذاشتن نمره مستمر سخته چون:
۱. نمره مستمر قراره تاثیر مستقیمی روی نمره کل داشته باشه و صد البته روی درصد موثر نمره در کنکور. حالا شاید درصد کمتری از نمره اصلی چون ضریبش کمتره ولی خب بازم موثره.
۲. یه انگیزه میشه برای دانش آموزا مخصوصا متوسط دوم که آزمون نهایی دارن که بخونن. وقتی دانش آموز مستمرش میشه ۱۰ حالش گرفته میشه و شاید دیگه اون درسو درست و حسابی نخونه.(امکان مشاهده نمره مستمر قبل از شروع امتحانات در سایت آموزش و پرورش فراهمه. البته دانش آموزای دوازدهمی پارسالم میگفتن)
۳. باید از نظر ارزشیابی درسی، نمره ای عادلانه باشه و بر اساس فعالیت و نمرات و ارزیابی در طولِ نیمسال تحصیلی باشه تا حق کسی ضایع نشه. پیشرفت تحصیلی خیلی مهمه و باید تک تک دانش آموزان بررسی بشن از این منظر و فقط به یه نمره امتحان کلاسی نباید قانع بود. شاید یه دانش آموز از نمره کلاسی ۱۲ در اول نیم سال خودشو رسونده به ۱۶ و واقعا پیشرفت داشته. اینها رو هم باید مدنظر قرار داد.
۴. به غیر مسائل درسی باید مسائل روحی و شرایط هر دانش آموز رو هم در نظر بگیری که این از همه برای من سخت تره چون خیلی برام مهمه و شاید بعضیا بهش اهمیت نمیدن. اینکه دانش آموزت با چه شرایطی تونسته ۱۵ بگیره. شاید این ۱۵ برابری کنه با نمره ۱۸ یک دانش آموز دیگه که در شرایط خیلی بهتری تونسته درس بخونه و این نمره رو کسب کنه. مخصوصا امسال که از اول تا آخرش همه چی پر از چالش بود و بچه ها واقعا از نظر روحی شرایط خاصی رو پشت سر گذاشتن.
و البته کلی پارامترهای دیگه...
ما معلم ها به طور محدودی از کم و کیف شرایط روحی و خانوادگی دانش آموزامون باخبریم و این اطلاعات محدود میشه به تایمی که تو مدرسه باهم میگذرونیم یا در حد اطلاعاتی که خانواده ها در اختیارمون میزارن و متاسفانه خیلی از مسائلی که دانش آموزان تو خونه و اجتماع باهاش سروکله میزنن از دید ما معلم ها خارجه و یا تعداد بالای دانش آموزان اجازه و فرصت بررسی رو به معلم نمیده(به طور تقریبی من هر سال ۳۰۰ تا دانش آموز دارم). خلاصه اینکه بخوای تک تک دانش آموزاتو بر اساس توانایی ها و شرایطشون بسنجی و حواست باشه همه رو به یک چشم و با یک ارزشیابی خشک بررسی نکنی خیلی کار سختیه.
البته بگم آخرشم باز با تمام دقت و وسواسی که به خرج میدی باز هم تا آخر سال همش تو ذهنته که نکنه فلان دانش آموز لیاقت نمره بیشتر یا کمتری رو داشت. اما دیگه سیستم ارزشیابی نمره ای آخرش از این بهتر نمیشه.
امیدوارم روزی بیاد که سیستم آموزشی ما متحول بشه به سمت جهانی شدن و انعطافپذیری بیشتر در عرصه آموزش و پرورش و ارزشیابی پیش بره. بچه های ما واقعا لایق بهترین ها هستند.
واقعا بزرگترین رنجی که معلم میکشه دیدن استعدادهایی هست که محیط و امکان رشد ندارند و از یه جایی به بعد به خاطر نبود امکانات و افق روشن در رشته و مهارتشون در مملکت ناامید میشن و از حرکت و پیشرفت در مسیرشون دلسرد میشن😑
