متنی در باب پلی لیست گوشی هایمان

بعضی وقتا اونقدر تو بحر پلی لیست خودم یا افراد نزدیک بهم فرو میرم که وقتی به خودم میام شبم صبح شده.شاید یخورده وسواسیم رو این قضیه.ولی بعضی وقتا حدس زدن شخصیت آدم از روی پلی لیستش خیلی راحته.جدا از بحث خواننده های چرت و پرت این دوره میتونین با دیدن حتی یه آهنگ داریوش تو پلی لیست یه نفر به افسرده بودن یا اسکیزوئید بودنش احتمال بدین.یا سبک هارد راک یا متال از آشفتگی ذهن اون آدم خبر میده.اونایی هم که دیپ هاوس و ترپ گوش میدن هم آدمای هیجان طلبین و نمیتونین با یه بازی منچ ساده سرگرمشون کنین.اگه نظر خودمو بخوام دخیل کنم میتوم بگم بهترین مدل پلی لیست اونیه که همه سبک آهنگیو داشته باشه توش.هروقت پریشون شدین یه متالیکا پلی کنین و باهاش هد بزنین.هروقت به یاد عشق از دست رفتتون افتادین یه داریوش پلی کنین و برین زیر بارون سیگار بکشین.هروقت با رفیقاتون جمع شدین و خواستین یکم از حالت عادی در بیاین هایده و مهستی پلی کنین و بعدشم با آهنگ گلبرگ شماعی زاده قر بدین.آخر شب هم با شجریان و برین تو تخت خواب و تیر خلاصیو با هانس زیمر به مغزتون شلیک کنین و بخوابین.جوری که انگار بار آخریه که میخوابین.

چیزی برای از غصه خوردن نداشته باشین.همه چی تموم میشه.مث همون آهنگ شاد یا غمگین پلی لیستتون

روزگار به کام

آقای هیچکاک