(Angels with Dirty Faces)
محصول: آمریکا-۱۹۳۸
کارگردان: مایکل کورتیز
اواخر دههٔ سی میلادی همچنان گنگسترها و باندهای مافیایی مشغول به فعالیت بودند. فیلمهای گانگستری هم بازارش حسابی داغ. استودیوهایی چون برادران وارنر خوش داشتند فیلمگانگستری بسازند چون برایشان ارزان تمام میشد. در اوان این دهه ما شاهد سهگانهٔ مهم دشمن ملت (۱۹۳۱-ویلیام ولمن)، سزار کوچک (۱۹۳۱-مروین لیروی) و صورت زخمی (۱۹۳۲-هاوارد هاکس) هستیم و در انتهایش هم با دو فیلم درخشان دیگر از دوکارگردان خبرهٔ سینمای کلاسیک و به همراه نقشآفرینی دو غول بازیگری آن دوران روبهرو هستیم؛ فرشتگانی با چهرههای آلوده (۱۹۳۸-مایکل کورتیز) و دههٔ بیست پرهیاهو (۱۹۳۹-رائول والاش) که در هر دو جیمز کاگنی و همفری بوگارت به ایفای نقش میپردازند.
باید در نظر گرفت در آن دوران ساخت آثار گانگستری در صورتی مجاز بود که همراه با پندِ اخلاقی یا با نکوهش گانگستریسم همراه باشد. بنابراین ما در این آثار بیشتر با پیرنگی از جنس ظهور و سقوط گانگسترهای آن دوران روبهرو هستیم. انتخاب اخلاقی عنصر پیشبرندهٔ داستان است. در ابتدای فیلم ما شاهد کودکی راکی (کاگنی) و جو (اوبراین) هستیم که بخاطر دستگیری راکی و به زندان افتادنش راه آنها از هم جدا میشود. او بعد آن دست به انتخاب یک زیست منحوس و نکبتبار گانگستری میزند و بارها به زندان میافتد امّا جو یک زیست انسانی همراه با ایمان را برمیگزیند و کشیش کلیسا میشود. مایکل کورتیز (چهارسال پیش از ساخت کازابلانکا) این فیلم را کارگردانی کرد. همفری بوگارت که پیش از کازابلانکا آنچنان مشهور نبود و بیشتر در نقش شخصیتهای فرعی بازی میکرد، نقش یک وکیل حیلهگری را ایفا میکند که با فریب دادن راکی میخواهد پولش را بالا بکِشد. جیمزکاگنی هم که در اوج دوران بازیگریاش بود بعد از شکست در دادگاه دعوای سر قراردادش با برادران وارنر مجبور به برگشت به این کمپانی شد و با بازی در نقش راکی سالیوان توانست یکی از کاریزماتیکترین گانگسترهای تاریخ را بر پردهٔ نقرهای زنده کند.
