با اینکه چند سال پیش، این فیلم رو یکبار دیده بودم اما برای دومین بار بنجامین باتن رو برای تماشا انتخاب کردم. در واقع این بار دلم میخواست نکته ای از دل زندگی بنجامین باتن دربیارم؛ چیزی که غیر از ظاهرش، اون رو متفاوت از آدمها میکرد.
بنجامین باتن نماد یک زندگی برعکس بود. جایی که ترس از تجربه های نزیسته، به آرومی جاشون رو به شجاعت و جسارت میدن. مراقبت از عشق اولویت بیشتری به لذت های فردی پیدا میکنه و یک آدم، با ظاهری کودکانه تصمیم های عاقلانه تری میگیره.
چیزی که از فیلم سرگذشت بنجامین باتن داستان متفاوتی میساخت، اولین موجود این چنینی بود. واقعیت این بود که اطرافیان بنجامین، وقتی از روند برعکس طی شدن ظاهر اون اطلاعی نداشتن به رفتارش شکی نمیکردن و از اون توقعاتی برابر با یک بزرگسال یا کودک داشتن. این نکته شاید بیانگر این بود که ما توقعاتمون رو متناسب با ظاهر کودکانه یا بزرگسالانه آدم ها تعیین میکنیم و متناسب با اون توقعات، انتخاب میکنیم که چطور با آدمها رفتار کنیم.
بنجامین باتن در کودکی با ظاهری پیر رها شد و در بزرگسالی با ظاهر بچگانه ای که داشت مورد مراقبت قرار گرفت. واقعیت اینه که همه ی ما با نوعی بنجامین باتنی درون خودمون داریم؛ موجودی که به واسطه ی مرگ وارد دنیا میشه و حاصل زندگیش رو تبدیل به تولد موجودی دیگر میکنه. شاید اگه خودمون رو وابسته با روند ظاهریمون نمیکردیم، این داستان اونقدرها هم عجیب نبود .
آنچه خواندید نوشته های من به عنوان تماشاگر این فیلم بود. خوشحال میشم نظرات شما رو هم در مورد این فیلم بخونم .
