پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کند

پیــــرم و گــــاهی دلـــم یــــاد جوانی مـــی کند     بلبل شوقـــــم هوای نــغمه خوانـی می کنــد

همتــم تــــا می رود ساز غزل گیـرد بــه دست     طاقتــــم اظهار عجـز و ناتــــوانی می کنــــد

چشمه سار طبـــع من دیگر نــمی جوشد ولی     جویبـــــار اشکم آهنـگ روانـــــی می کنــــد

بلبلی در سینه می نالد هنــوزم کایـــــن چــمن     با خــزان هم آشتـی و گل فشانـــی می کنـــد

ما به داغ عشقبــــازی ها نشستیم و هنـــــوز     چشم پروین همچنان چشمک پرانی می کنـد

نای ما خامش ولی این زهره ی شیطان هنوز     با همان شور و نـوا دارد شبـــانی می کنـــد

گر زمیـــــن دود هوا گردد همانـــا آسمـــــان       با همیـــن نخوت که دارد آسمانـی می کنـــد

سال ها شد رفتــــه دمسازم ز دست اما هنـوز     در درونم زنده است و زنــــــدگانی می کنـــد

با همه نسیــــــان تو گویـــــی کز پی آزار من     خاطــــرم با خاطـــــــرات خود تبانی می کنـد

بی ثــــــمر هر ساله در فکر بــهارانـــــم ولی     چون بهاران می رسد با مـن خزانی می کند

طفل بــــودم دزدکی پیــــر و علیلــــــم ساختند     هر چه گردون می کنـــد با ما نـهانی می کنـد

دور اکبر خوانی ما طی شد اکنـــون یک دهن    از اجل بشنو که با ما شمر خوانـــی می کنــد

می رسد قرنی بـــه پایان و سپــهر بایـــــگان     دفتــــر دوران مـا هـــم بایـــــگانی می کنــــد

شهریــــــــارا گو دل مــــــا مهربانان مشکنید     ور نــــه قاضی در قضا نـــامهربانی می کنــد

شهریار