🔰 در کجای زندگی اسیر قضاوت شدهایم؟
یکی از مهمترین چالشهایی که عمده ما در زندگی با آن روبرو هستیم، چالش قضاوت کردن و گیر افتادن در دام قضاوت گری است.
‼️ تاکنون از خودتان پرسیدهاید که چرا قضاوت میکنید؟
‼️بعد از قضاوت چه احساسی دارید؟
‼️این قضاوت چگونه در زندگی شما تاثیر گذاشته است؟
‼️آخرین باری که قضاوت کردم چه زمانی بود؟
🔺 راستی پاسخ این سوالات چه کمکی به من خواهد کرد؟!
عمده مردم ما به واسطه فرهنگی که در آن بزرگ شدهاند قضاوت را خوب یاد گرفتهاند... به جرات میتوانم بگویم والدین ایرانی اساتید قضاوت پروری هستند!
به یاد بیاورید نهایی را که در رابطه با همسرتان بدون در نظر گرفتن جنبههای دیگر زندگی و شرایط خاص فرد در آن زمان سریعاً او را مورد قضاوت قرار دادهایم.
چه بسیار زمانهایی که فرزندانمان را از روی اشتباهاتشان (بخوانید آنچه که در دید ما اشتباه بوده است!) قضاوت کردیم و چه حکمهای تحمیلی ناجوانمردانهای که صادر نمودیم و هیچ دادگاه تجدید نظری هم اجازه بازنگری و یا رد آن را نداشت...
در کسب و کار برای همکارانمان، زیردستها یا روسای بالای سر چقدر سریع قضاوت کرده و برای هر اعمال و رفتاری از آنان سریعاً حکمی صادر نمودیم.
از باب اخبار و رسانه و فضای مجازی و مسئولان کشور که دیگر نیازی نیست بگویم. چون هر دقیقه در حال قضاوت هستیم و هر لحظه حکمی صادر میکنیم..
✅ اما به راستی تاکنون از خود پرسیدهاید اگر فلان موضوع که فرد گفته باشد حقیقت داشت،فلان اشتباه تقصیر پسرم نبود، فلان فرد دزد بیت المال یا اختلاسگر واقعی نبود و... آنگاه وظیفه و تقصیر قضاوتهای من چه خواهد شد؟!
🔹 در هر موقعیتی یک درصد هم برای اشتباه به احتمالات اختصاص دهید مگر تاکنون در زندگیمان کم اشتباه پیش آمده؟ چه بسیار موقعیتهایی که انتظار دیگری از آن داشتیم اما نتیجه چیز دیگری شد. آن موقع که خلافش ثابت شد شما چه خواهید داشت برای گفتن و دفاع از خویش...
🔹 در زندگی مشترکمان هم همین است صدور حکم و قضاوت کاری ندارد. به مراتب آسانتر از آب خوردن و شیرینتر از هر عسلی است و چه کسی است که از نشستن بر مسند قدرت قاضی و صندلی نرم قضاوت ناراحت باشد.
❌ اما خوب تلخی آن است که حکم صادره خلاف واقع افتد و شرف قاضی بر باد دهد.
چه بسیار زندگیهایی که در اثر این قضاوتهای نابجا نابود شد و سرنوشتی غیر از طلاق به انتظار نکشید. چه بسیار فرزندانی که از سرکشی و عصیان و خشم و کینه نسبت به والدین، آینده خویش تباه و استعدادشان را سوزاندند.
چه بسیار محیطهای کاری و رفاقتی و دوستیهایی که همچون کاسه چینی شکست و هر تکهاش به کنجی افتاد.
✅ پس برای خودتان، برای دوستیهایتان و برای ارزش زیبای هر لحظه زندگی هم که شده با خودتان عهد یاد کنید که از امروز از قضاوت دوری کنید. چند صباحی را از کرسی قضاوت به پایین آمده و از بزرگترین موهبت الهی در حوزه ارتباطات یعنی "همدلی" استفاده نمایید.
باشد که زندگیتان را امروز از نو بسازید.
پیمان اربابیان
متخصص روانشناسی
مدرس و کوچ بهبود کیفیت زندگی
