مرز توانمندیهای آدمی برای من همیشه جذاب بوده، جایی که میتونیم بگیم از این بالاتر نمیشه رفت!
دوی ماراتن یا فتح قلهی اورست یا هر ورزشی که انتهای توان فیزیکی انسان را نمایان میکند معمولا خدف خوبی برای رسیدن است.
امروز هم در ۲۶ دی ماه ۱۴۰۴ به نظرم ما روی قله هستیم.
قلهای که از بیست سال قبل برای اون برنامهریزی کرده بودیم.
قلهای که با یک راهنمای کاربلد بهش رسیدیم!
قلهای که به خاطر ارتفاع و حرکت در مرز توان بشری خیلی چیزها رو برای رسیدن بهش از دست دادیم و در قله اون نه ارتباطات داریم، نه پول داریم، نه خوشبختی و نه حتی امید!
ما بر قلهی حماقت ایستادهایم.
