غفلت انسان؛ چرا امام علی آن را ریشه بسیاری از سقوط‌ها می‌داند؟

منبع: خطبه‌های نهج‌البلاغه
موضوع محوری: غفلت، بیداری، خودآگاهی

یکی از واژه‌هایی که در خطبه‌های نهج‌البلاغه زیاد تکرار می‌شود، «غفلت» است. امام علی(ع) غفلت را خطرناک‌تر از نادانی می‌داند. چون آدم غافل فکر می‌کند همه‌چیز روبه‌راه است.

غفلت یعنی زندگی کردن بدون توجه. یعنی عادت کردن به وضع موجود، حتی اگر غلط باشد. امام علی هشدار می‌دهد که بسیاری از سقوط‌های فردی و اجتماعی نه به‌خاطر دشمن بیرونی، بلکه به‌خاطر همین بی‌توجهی تدریجی اتفاق می‌افتند.

در خطبه‌ها، امام انسان را به بیداری دعوت می‌کند؛ بیداری نسبت به زمان، نسبت به رفتار، نسبت به تأثیر انتخاب‌ها. او می‌گوید کسی که مدام خودش را بررسی نکند، دیر یا زود از مسیر خارج می‌شود.

غفلت آرام می‌آید. سر و صدا ندارد. اما وقتی ریشه گرفت، اصلاحش سخت می‌شود. برای همین امام علی مدام هشدار می‌دهد، نه برای ترساندن، برای بیدار نگه داشتن.

جمع‌بندی

در نهج‌البلاغه، غفلت خواب خطرناکی است که بیدار شدن از آن هزینه دارد.

تگ‌ها:غفلت، بیداری، نهج‌البلاغه، خطبه‌ها