کارگردان: نانت برستین
امتیاز راتن تومیتوز: ۹۷ | امتیاز متاکریتیک: ۷۵ | امتیاز آی ام دی بی: ۷/۵
مستند «Elizabeth Taylor: The Lost Tape» تنها روایتی خطی از زندگی یک ستاره مشهور نیست، بلکه باید آن را سفری درونی به جهان پیچیده زنی دانست، که پشت درخشش خیرهکننده اش در هالیوود، با تلاطمهای عمیق روحی و انسانی روبهرو بود. در این اثر، الیزابت تیلور نه صرفا بهعنوان بازیگری افسانهای، بلکه بهعنوان شخصیتی چندلایه، آسیبدیده و در عین حال استوار تصویر میشود.
نانت برستین با رویکردی خلاقانه و نگاهی موشکافانه، بخشهایی کمتر دیدهشده از زندگی این چهره ماندگار را پیش روی مخاطب قرار میدهد. نقطه قوت اصلی مستند، تکیه بر صدای خود تیلور است، (که موشکافانه و تمیز درآمده است) نوارهای صوتی منتشرنشدهای که او در آنها با صداقتی کمسابقه از تجربههای شخصیاش سخن میگوید. روایتهایش از عشقهای پرشور، شکستهای عاطفی، فشار طاقتفرسای شهرت و نبردهای درونی، لایههایی تازه از شخصیتش را آشکار میکند. همراهی این صدا با تصاویر آرشیوی کمیاب و تدوینی سنجیده و ظریف، فضایی میسازد که تماشاگر را از قالب کلیشهای «ستاره سینما» فراتر میبرد و او را با انسانی واقعی، با ضعفها و قدرتهایش، روبهرو میکند. برستین که پیشتر با آثاری چون On the Ropes و American Teen توانایی خود را در روایت داستانهای انسانی نشان داده بود، اینبار نیز با بهرهگیری از خاطرات و روایتهای شخصی تیلور، اثری ساخته که هم بعد انسانی و هم جایگاه فرهنگی او را برجسته میکند.
در این مستند، رابطه پرهیاهویش با ریچارد برتون و ازدواجهای متعددش گرفته، تا مبارزه با بیماری، اعتیاد و نقش پیشگامانهاش در آگاهیبخشی درباره ایدز، همچون قطعهای از پازلی بزرگ کنار هم مینشینند. در نهایت، تصویری شکل میگیرد از زنی که با وجود تمام طوفانها، هرگز تسلیم نشد و درخشش خود را حفظ کرد، تصویری از شجاعت، آسیبپذیری و ماندگاری.
