درد

اینجایی تا درباره درد صحبت کنیم. همونی که از اول زندگی و تا آخرش(طبق شنیده ها احتمالا حتی بعد مرگ) هم به دنبال ما خواهد آمد.
البته درد به شکل های مختلف روی ما تاثیر میزاره، گاهی درد جسمی و گاهی روحی. درد به ما میفهمونه یه جای کار غلطه، مشکل داره. درد قرار به ما یاد بده غرور نداشته باشیم، انقدر فکر نکنیم از همه بهتریم، درد نشون میده ما شکننده و ضعیفیم. درد میگه که انقدر غرور برای آدم خوب نیست.

درد یه اصل پایستگی داره: درد تموم نمیشه فقط از حالتی به حالت دیگه تغییر میکنه. یعنی این درد در اکثر لحظه های زندگیت هست حالا ممکنه شکلش عوض بشه. بعضی از دردها مزمن هستند، یعنی مسئول کرم ریزی برای انسان هستند، کارش فقط عذاب دادن انسان برای مدت طولانی هستش مثل سرفه سرماخوردگی که اگه مثل من ریه حساس داشته باشید تا یه ماه بعد سرماخوردگی هنوز هم سرفه داری.

بعضی از دردها عمیق هستند، یعنی تا استخوانت هم حسش میکنی، مثل درد بی پولی، مثل درد شرمندگی. این دردها رو هرکسی تجربه نمیکنه(که امیدوارم هیچکس تجربه نکنه) ولی اونایی که تجربه میکنن تمام وجودشون درد میشه، انقدر سختی میکشن که میخوان منفجر بشن.

بعضی دردها هست که فقط اولش درد داره، بعدش عادی میشه، مثل دردگرونی، دردعدالت، دردحماقت. این دردها خیلی سخت خوب میشن یا گاهی اصلا خوب نمیشن درواقع این دردها مثل کفش میمونن، کم کم جا باز میکنن.

حالا باید دنبال درمون درد باشیم. پیداکردن درمون درد راحت نیست، از بس که دردهای مختلف داریم ولی شاید بشه تا حدی از فشارشون کم کنیم مثل امید داشتن.
امید خیلی کلمه سنگینیه، سخت بدست میاد ولی می ارزه. امید در مقابل درد مقاومه، شاید مقاومتش بشکنه ولی باز جمع میشه، سخته ولی شدنیه.

درد خیلی عذاب میده، هم خودمون رو هم دیگران رو. گاهی این درد سرایت میکنه و گاهی برای هرکس متفاوت.
شاید دردها ادامه پیدا کنند، شاید خسته کننده باشن ولی من فکرمیکنم امید از همه شون قوی تره، محکم تره.
ماها امید داریم چون نیاز داریم که امید داشته باشیم، مجبوریم که امید داشته باشیم تا دووم بیاریم، با امید میشه با درد جنگید، باید مبارزه کرد، شاید ببازیم ولی مرگ همراه امید خیلی بهتر از مرگ همراه ناامیدی.

میدونید اصلا فلسفله زندگی اینه که رنج بکشیم، درد بکشیم، اصلا باید درد بکشیم تا قوی بشیم یا به نوعی پوست کلفت بشیم تا برای رنج های بعدی آماده بشیم تا برای بقا آماده بشیم، خسته کننده است ولی ما محکومیم، محکوم به بقا.