-امید

در وجودم ریشه کن و تمام تنم را به خودت پیوند بده،بیا باهم رشد کنیم و باهم تبدیل به بیدی شکست ناپذیر شویم.

سرچشمه‌ی وجودم شو و مرا لبریز از امید کن،نه امیدی واهی بلکه امیدی حقیقی.یا و باعث جولان این روح خشک شو.

من در این میدان شکست خوردم ، ولی تو یه من جان دادی،عشق دادی و انگیزه دادی.نمیتوانم قدرتت را انکار کنم،قوی‌ترین جادوی عالم تو هستی.توان هر کاری را به من میدهی بدون اینکه از رفتارم گله‌ای کنی.

امید..امید به اندازه پیدایش زمین،مرا به تعجب می اندازه که این قدرت و توان از کجا نشات میگیرد؟از کجا به قلبم محبت و عشق می ورزد؟

من هم مانند همه‌ی آدم ها به امید نیاز دارم نه امیدی که مسافر یکی دو روزه باشد بلکه امیدی ابدی به زندگی،امیدی شکست ناپذیر.

در تمامی چهارچوب های این زندگی آثار امید نمایان است،آثاری گرانبها که کمتر کسی توان درک و به آغوش کشیدن آن را دارد.