اگر هالیوود میخواست یک فیلم تخیلی بسازد بعید بود چنین داستانی سرهم کند:
بالگردهای نظامی وارد پایتخت یک کشور 30 میلیون نفری شوند، خوشخوشان رئیسجمهور آن کشور را بدزدند و در تاریکی شب از کشور خارج کنند.
این دقیقا کاری است که ترامپ انجام داده است. چند حمله هوایی نسبتا نمایشی در کاراکاس، پایتخت ونزوئلا و سپس ربودن رئیسجمهور مستقر توسط یگان ویژه. نیروی دلتای آمریکا بلافاصله رئیسجمهور «مادورو» را از مرزهای ونزوئلا خارج کرده و در زندان فدرال متروپولیتن در بروکلین حبس میکند تا بعدا محاکمه شود. رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا میگوید برای این عملیات از 150 فروند هواپیما استفاده کردهایم و همزمان از عملیات اختلال الکترونیکی بهره گرفتهایم.
اما این ماجرا نه در قرن 15 میلادی، بلکه سهروز بعد از آغاز سال 2026 انجام شده است؛ و دنیا در میانه جشنهای سال نو مسیحی، هنوز به این جسارت و حماقت خیره مانده است. شاید قبیلههای بدوی در دل جنگلهای آمازون نیز با قبیله مجاور این کار را نکنند که ترامپ با با یک کشور مستقل در آمریکای لاتین انجام داده است.
دونالد ترامپ، رئیسجمهورآمریکا، خوشخیالانه و متفرعنانه قبل از نشست خبری، تصاویری از نیکلاس مادورو را سوار بر ناو هواپیمابر آمریکایی منتشر و خبر ربایش او را رسانهای میکند.
ترامپ که عاشق چهرهشدن و اسم در کردن است، هر کار خود را استثنایی جلوه میدهد و این قاعده اینبار نیز تکرار میشود: «نیروهای مسلح آمریکا، یک عملیات نظامی استثنایی در ونزوئلا انجام دادهاند و هدف این عملیات، بازداشت «نیکلاس مادورو» رئیسجمهور ونزوئلا برای آنچه «مواجهه با عدالت آمریکایی» خوانده، بوده است.»
او میگوید ایالات متحده قصد دارد تا زمانی که «ونزوئلا بتواند یک انتقال قدرت امن، منظم و معقول را انجام دهد، بر این کشور حکومت کند.»
مضحکترین جای ماجرا همین است: تلاش ایالات متحده برای برقراری عدالت جهانی.
اما به واسطه رَم کردن آمریکا، دنیا بیش از هر زمان دیگر به جنگل زورگویان تبدیل شده است که هر کفتار و گرگی که زور بیشتری دارد بتواند سایر اهالی را بدرد، کلبهها را ویران ساخته و مراتع را بین خود تقسیم کند.
آشِ قلدری آمریکا، آنقدر شور میشود که مقامات سابق نیز به این نمایش مسخره، طعنه میزنند. کاملا هریس (معاون بایدن) میگوید: «این موضوع نه درباره مواد مخدر است و نه درباره دموکراسی؛ مسئله نفت است و میل دونالد ترامپ به ایفای نقش مرد قدرتمند منطقهای.»
ترامپ در این ماجرا تنها نیست و حتما متحدان او و چه عوامل نفوذ به یاریاش شتافتهاند. بهطورقطع در این عملیات ویژه ربایش، نفوذ داخلی در ونزوئلا نقش داشته و با کمک وطنفروشانی که شرافت خود را به دلار آمریکایی فروختهاند «مادورو» در اختیار سربازان آمریکایی قرار گرفته است.
اما در کنار مزدوران داخلی، سوی دیگر اتهامات به سمت شریک جرم همیشگی ترامپ نشانه رفته است. رئیسجمهور موقت ونزوئلا «دلسی رودریگز» میگوید: جمهوری بولیواری ونزوئلا قربانی و هدف حملهای از این نوع واقع شده که بدون شک رنگوبوی «صهیونیستی» دارد، بهتزده شدهاند؛ پس مجددا پای باند تبهکار اسرائیلی در میان است.
تجربه تاریخی نشان میدهد این همه قلدری و گستاخی بیپاسخ نمیماند و تنبیهی سخت پیش رو خواهد داشت؛ آنچنان که تاریخ ملل درباره ستمگران در مقیاس جهانی اینچنین گزارش کرده است؛ نظیر آنچیزی که برای نمرود و فرعون و صدام و قذافی رخ داده است؛ و البته حتما لازم نیست این انتقام به دست لشکریانی فراوان و یا یک امپراتوری دیگر رقم خورد؛ چهبسا یک حادثه کوچک و ساده، بینی ترامپ را بر زمین بمالد آنچنانکه برای نسل بشر درس عبرتی تازه بیافریند.
ترامپ با تأکید بر موفقیتآمیز بودن عملیات، بار دیگر به عملیاتهای تروریستی علیه ایران افتخار کرد و گفت: «عملیات با دقت و کارآمدی بالا انجام شد و مشابه عملیات پیشین علیه (سردار شهید) سلیمانی و ضربه به تأسیسات هستهای ایران بود».
باور داریم خون حاجقاسم هنوز میجوشد و برای ترامپ تاوانی دائمی در پی دارد.
