بعضیها گله میکنند که چرا چیزی از خدا خواستم اما او برای من اجابت نکرد.
سرش این است که دعا، آیین و آداب و قانونی دارد. حالاتی باید در وجود ما متجلی باشد تا خدا به ما نظر کند. یکی از این حالات لازم فروتنی است. ما باید در برابر خدا فروتن و افتادهحال باشیم. خودمان را در برابر او، از «هیچ» هم کمتر فرض کنیم. بدانیم در برابر ذات او، ما «صفر» مطلقیم. پس در هنگامه دعا ذرهای به قدرت خودمان باور نداشته باشیم. خودمان را از خودمان آزاد کرده باشیم. خود را وابسته مطلق به خدا بدانیم. هیچ اراده و نیرویی برای خودمان متصور نباشیم. خود را آدم بیکس و کاری بدانیم که اگر خدا به او توجه نکند ادامه حیات برایش مقدور نیست. گرگهای بیابان او را تکهپاره میکنند و استخوانهایش را هم کفتارها و لاشخورها میبرند و میخورند.
این نوع فروتنی و خضوع در برابر خدا، یکی از اسرار اجابت دعاست. پس خلاصه اینکه در برابر خدا متواضع باشیم و ذرهای قلدری و منیت در وجودمان نداشته باشیم. یادمان باشد خدا به بندگان متواضع، خیلی خوب و به موقع نگاه میکند.
