
او دومین مقام در خلقت است پس از رسولالله (صلیالله علیه و آله).
خطابِ «امیرالمؤمنین» فقط ویژه او خلق شده است و اوست «امامالمتقین» و اوست بالاترین مصداق «یا ایها الذین آمنو» در قرآن کریم.
او وحی را میدید، با فرشتگان رخ در رخ میشد و صدای ناله شیطان را، هنگام نزول آیات با گوش خویش میشنید. اوست که با اذن رسول، پای بر دوشش نهاد و بتهای غاصب کعبه را یکبهیک سرنگون کرد.
او شاگرد ویژه نبی است که لحظهبهلحظه عمرش را فداکارانه در راه دین نثار کرد. بهجای پیامبری که از جانب مشرکان فریبکار مکه، تهدید به ترور شده بود خوابید و هماوست که در برابر عمرو بن عبدود و مرحب یهودی ایستاد و بینی خودکامگان را به خاک مالید. اوست که در برابر سه تیره تباه «ناکثین» و «قاسطین» و «مارقین»، شمشیر کشید و هرگز به کسی اجازه نداد از حکومت الله زیادهخواهی و باجخواهی کند.
اوست که زرهاش پشت نداشت چون هیچگاه به دشمن پشت نمیکرد و اوست که ذوالفقار غیرتش در جنگها در رکاب اسلام تیغ کشید؛ اما در هنگام مظلومیت فاطمه (سلاماللهعلیها) بهخاطر مصلحت اعظم اسلام، در نیام باقی ماند.
علی بن ابیطالب، کسی است که حتی برای اجرای عدالت درباره قاتلش – اشقی الاشقیا ابن ملجم مرادی – دستورالعمل صادر کرد و بهخاطر برهنگی و عریانی عمروعاص مکار، از شکار او منصرف شد.
علی است که پیش از هر نبرد تا جایی که میشد پیک میفرستاد و حجت را بر قوم فریبخورده تمام میکرد و حتی به خون کشیدهشدن سفیرانش را تحمل میکرد تا شاید گروهی بیشتر به دامان حق بازگردند.
علی، آن یگانه سلحشوری است که اخلاق را در نبرد سخت، زیر پا نمیگذاشت و با عشق الهی، هدایت انسانها را در تمام حالات دنبال میکرد. همان رزمنده روزها، که شبهای پر مناجات داشت، سر در گودی چاه فرو میبرد و در کناره نخلستانهای خسته، با خدا نجوا میکرد. برای یتیمان کوفه نان و خرما میبرد و پیرزنان درمانده را یاری میرساند. اما همزمان در برابر معاویه و نسل ابوسفیان لشکر میکشید و برای رهایی بیتالمال از دست متجاوزان، حکومت خود را خطر میانداخت. اوست که حتی به بستگان نزدیک خود، اجازه نمیداد ذرهای از روابط و امکانات حکومت استفاده کنند.
برای همین است که علی تنها معبودی شد که در کعبه خدا چشم به دنیا گشود و در مسجد خدا چشم از دنیا فروبست.
علی علیهالسلام آینه تمامنمای خدا است که تا ابد جرعههای کوثر را به کام حقخواهان و عاشقان خواهد نوشاند.