در طول فتنههای اخیر شاهدیم جمعیتی از تظاهرکنندگان شروع به فحاشی و بددهانی میکنند. نکته تأسفانگیز اینجاست که این قوم، بهراحتی به مقدسات مردم و کشور جسارت میکنند.
نباید بهسادگی با این موضوع کنار آمد و نباید پذیرفت که این مسئله در میان نسلها عادی شود.
حمله به مساجد و امامزادهها، آتشزدن پرچم جمهوری اسلامی، جسارت به رهبر معظم انقلاب، فحاشی به مقامات کشور، توهین به شهدا و پارهکردن تصاویر آن، هرکدام دارای بار معنایی مخوف و نگرانکنندهای است.
سالهاست که یکی از برنامههای پیچیده دشمن تقدسزدایی از مفاهیم انقلابی و نمادهای دینی است. ازآنجاییکه جریان غربی برای هیچکدام از ساحات تمدنی خود قائل به تقدس نیست، تمایل دارد تمدن اسلامی ایرانی ما نیز به چنین سرنوشتی دچار شود.
از بین بردن روح تقدسگرایی در مفاهیم، انسانها را بیتفاوت و بیغیرت میکند. تعصب و دفاع هوشمندانه را از آنان میگیرد و اساسا جامعه را نسبت به هرگونه قیام و مقاومت اخته میکند.
این موضوعات مقدس صرفا یک نماد یا قرارداد نیست که بپذیریم کسی بهراحتی به آن اهانت کند؛ هرکدام از اینها انباشتی از معرفت، تجربه و جهاد است. اینها مخزنی از معرفت و حافظه تاریخی است که انسان ایرانی را برای پیشرفت به سمت معنویت، عدالت و رفاه، بیمه میکند.
برای همین خاطر هرگز نباید پذیرفت این روند عادیسازی، مسیر خود را پیش ببرد. بهویژه که در مقطع کنونی این آفت گریبانگیر جامعه دانشجویی و دانشآموزی شده است.
برخورد پشیمانکننده
درست است که باید با تبیین و مدارا با موضوعات نسل جوان برخورد کنیم و با نوعی از صبوری و متانت با آسیبهای فرهنگی مواجهه داشته باشیم؛ اما در کل مراقب باشیم این روند خطرناک، تبدیل به یک کار ساده و تکرارپذیر نشود. بایستی هزینه جسارت به مقدسات بالا رود؛ هم از جنبه قانونی و برخوردهای قضائی و هم از جنبه اجتماعی و فرهنگی. فردی که اهل اهانت است بایستی منزوی شود؛ در اجتماعات انسانی بهعنوان یک انسان بیشرافت شناخته شود و کمکم وارد تنگنای روحی و روانی جدی شود.
حساسیت اسلام به موضوع
در فرهنگ اسلامی نیز برای برخورد با هتاکان و آنان که باب جسارت را باز میکنند سختگیریهای بسیاری صادر شده است. بارزترین مصداق آن نوع برخورد خدا با ابولهب است؛ او از معدود دشمنانی است که اسمش بهصراحت در قرآن آمده است. گفته میشود یکی از جنبههای رفتاری او که بسیار به مسلمانان و پیامبر (ص) آزار رساند همین جسارت و هتاکی بود و خداوند اینچنین در قرآن او را له کرد:
تَبَّت يَدَا أَبي لَهَبٍ وَتَبَّ.
