گاهی بعضی تصاویر، حسهای بینهایت به انسان تزریق میکند و مغز او را از پسِ کوچک بودن و محدود بودن، منفجر میکند تا بداند غیر او، چه بسیار دنیاها و عظمتها وجود دارد که در برابرشان هیچِ مطلق است.
ما، همچون مورچگانی که دانه گندم بر دوش حمل کرده و هر روز به سوراخ خود پناه میبریم، گمان کردهایم همه دنیا همین دانه و سوراخ است؛ حالآنکه آجهای کفش یک عابر پیاده، از تمام عظمت و دارایی ما بزرگتر است و آن عابر، خود در برابر عالم هستی، صفرِ صفر است.
این اشتباه است که همه دنیا را از منفذ کوچک چشمهای خود میبینیم و صداها را با چند غضروف و پرده واسط در گوشمان میشنویم. باید این آیینه خودبینی را بشکنیم و تکبر خودساخته و خودخواسته را نابود کنیم.
دنیایی که خدا آفریده، حتی در سطح طبیعت مادی خود، بیانتهاست و انسانِ قلدر با هشتاد کیلو وزن و کمتر از دو متر قد و ناچیزتر از یک قرن عمر، بسیار محدودتر از آن است که بخواهد در برابر کرسی عرش الهی قد علم کند.
پس هرچه در برابر اردوگاه بیمساحتِ حضرت رب، خود را ناچیز و خُرد بینگاریم، و جبهه خضوع به درگاه او بساییم، به عظمتی دوصد چندان دست مییابیم. آنگاه است که از پسِ فرمانبری از دستورات الهی، به جایگاه خلیفه خداوند دست مییابیم و در تمام این عظمتها صاحباختیار و نفوذ میشویم.
اگر که خود را هیچ بینگاریم صاحب قدرتهای بزرگ خواهیم شد. این است فرمول پنهان آفرینش.
تصویری شگفت انگیز با جزئیات بالا از سطح سیاره مریخ:
