یکصد و یک

و در غیاب خود تبدیل به خود میشوم

و در آسایش بیکران هوا به اوج خواهم رسید

نگران من نباش

دستانم روزی به پوشاندن چهره ام

عادت میکنند

و فردایی مملو از تو

به سراغم نخواهد آمد

ومن در بیکران پرتگاه ها

سقوط خواهم کرد

و به امید پرواز

تقلا میکنم

مواظب من باشید زیرا بعد از مرگ

تنها لبخندم بر لبانم

نقش میبندد

و خاک خواهم شد

با تمام

ناگفته‌هایم

که کس در رواق وجودم آنها را به شنیدن روا نداشت