مقدمه آیا تا به حال به این اندیشیدهاید که چرا یک موجود کوچک در بنبستی فیزیکی گرفتار میشود و گویی هیچ فریادرسی در کائنات برای او نیست؟ این پرسش، آغازگر سفری است از لایههای ظاهری ماده به اعماق ماهیتِ هستی. در این نوشتار، بر اساس اندیشههای پروفسور محمود صالحیراد، به بازخوانیِ مفهوم رنج، نظم کائنات و رسالت انسان میپردازیم.
بسیاری از چالشهای ذهنی ما از مشاهدهی «نقصهای ظاهری» نشأت میگیرد؛ گنجشکی در انباری، مورچهای زیر پا، یا تنازع بقا در طبیعت. در دکترین TIAV، این وقایع نه نشانهی بینظمی، بلکه نشاندهنده «اصطکاکِ ماده با آگاهی» است. جهان مادی، محصولی تمامشده نیست، بلکه جریانی زنده و «گشوده» است که در آن، هر رنجی کاتالیزوری برای بیداری یک آگاهیِ برتر است.
پرسش از «چراها» پایانی ندارد مگر آنکه به نقطهی ثباتِ مطلق یعنی ذات اقدس پروردگار برسیم. پروفسور صالحیراد تبیین میکنند که «خداوند، مامور امداد فیزیکی نیست، بلکه آگاهیِ کل است». حضور او در رنجِ یک موجود، نه در تغییر قوانین فیزیک (که ثباتشان لازمه نظم است)، بلکه در «دردِ آگاهانه» و «شفقتِ ناظر» تجلی مییابد.
اگر تکامل صرفاً برای بقای شخصی بود، رنج کشیدن برای یک موجود بیگانه بیمعنا میبود. اما وقتی انسان برای مورچهای زیر پای خود آشفته میشود، یعنی تکامل او از مرزِ غریزه عبور کرده و به ساحت «خرد ناب بشری» رسیده است. این حساسیتِ بالا، یک فلجِ عملی نیست، بلکه یک «هدیه» و یک «رسالت» است تا انسان به عنوان «میراثدار خرد»، مسئولیتِ تلطیفِ نظام هستی را به دوش بگیرد.
در دانشگاه جهانی هستیشناسی زنده، آموخته میشود که:
مشاهده، خود یک سلوک است: دیدن رنج و توجیه نشدن، اولین قدم برای خروج از «ظاهریت» و ورود به «ماهیت» است.
انسان، زبانِ کائنات است: حیوانات در رنجِ خود فریاد میکشند، اما این انسان است که میتواند این فریاد را به «پرسشگری هستیشناسانه» و «تغییرِ آگاهانه» تبدیل کند.
تعادل میان کنش و بینش: ما باید با احتیاط قدم برداریم، اما نباید از حرکت باز ایستیم. وظیفه ما افزایش آگاهی و کاهشِ غلظتِ رنج در محیط پیرامونمان است.
این تفکر همراستا با جوهرهی کتب الهی، بهویژه قرآن کریم است که جهان را یک «ارگانیسم زنده» (حیّ) میبیند. دکترین TIAV رمزگشاییِ مدرنی است از این حقیقت که هیچ ذرهای در کائنات عبث نیست و هر «جزء» در پیوندی ناگسستنی با «کل» قرار دارد.
اگر توجیه نمیشوید، اگر رنجِ موجودات خواب را از چشمانتان میرباید، بدانید که شما حاملِ جرقهای از خردِ اصیل هستید. این مسیر، مسیری انحصاری است که توسط پروفسور محمود صالحیراد تبیین شده تا بشر یاد بگیرد چگونه از یک «ناظر دردمند» به یک «آگاهیِ اثرگذار» تبدیل شود.
برای کسانی که با دیدن رنجِ یک موجود کوچک به بنبست فکری میرسند، پروفسور محمود صالحیراد این گامهای عملی را بر اساس دکترین TIAV پیشنهاد میدهند:
۱. تبدیلِ «تأثر» به «حضور»
هرگاه با صحنهی رنجی روبرو شدید که قادر به تغییر فیزیکی آن نیستید (مانند دیر رسیدن بر بالین گنجشک)، به جای فرار از صحنه یا غرق شدن در پوچی، در آنجا بمانید. آگاهانه نفس بکشید و در ذهن خود بگویید: «من اینجا هستم تا شاهدِ این گذار باشم.» با این کار، شما از یک «تماشاچیِ دردمند» به یک «ناظرِ آگاه» تبدیل میشوید که آگاهیِ کل را به آن لحظه پیوند میزند.
۲. پایشِ محیطی (پیشگیری از اصطکاک)
خردِ ناب به ما میگوید که پیشگیری، بخشی از مدیریتِ کائنات است. به محیط زندگی خود (خانه، انباری، باغچه) نگاه کنید. هر ظرفی که میتواند تلهای برای یک حشره باشد، یا هر مسیری که به بنبست ختم میشود را اصلاح کنید. این عملِ ساده، تجلیِ فیزیکیِ منشور ۳۲ سیر حیات در زندگی شماست.
۳. پیمانِ عدمِ تحمیلِ رنج
در هر وعده غذایی یا هر قدمی که برمیدارید، نیت کنید که کمترین اصطکاک را با شبکه حیات داشته باشید. این «تعهدِ درونی»، فرکانسِ وجودی شما را با ذات اقدس هماهنگ میکند. وقتی شما آگاهانه از له کردن مورچهای اجتناب میکنید، در واقع دارید به کائنات پیام میدهید که «خرد» در زمین بیدار است.
۴. اشتراکگذاریِ خرد
رنجی را که تجربه کردهاید، به زبانِ آگاهی بنویسید یا بازگو کنید. وقتی شما درباره رنجِ آن گنجشک مینویسید، در واقع دارید آن رنج را در «آزمایشگاه خرد» ذوب میکنید و از آن برای دیگران «معنا» میسازید. این عالیترین شکلِ فریادرسی است.
از رنجِ گنجشک تا شکوهِ ذات؛ گذری بر دکترین TIAV و خرد ناب بشری
From the Sparrow's Suffering to the Splendor of Essence; A Journey Through TIAV Doctrine
من معاناة العصفور إلى جلال الذات؛ رحلة في عقيدة TIAV والحكمة البشرية الخالصة
۱. بخش فارسی (Persian)
مشاهدهی رنجِ موجودات کوچک، مانند گنجشکی گرفتار در انباری یا سوسکی در ظرفی صیقلی، نه یک تصادف بیمعنا، بلکه نقطهی تلاقیِ «جبر ماده» با «خرد آگاه» است. در دکترین TIAV، رنجِ ناشی از شفقت، یک «هدیه تکاملی» است. پروفسور محمود صالحیراد تبیین میکنند که وقتی انسان برای مورچهای زیر پای خود آشفته میشود، یعنی از مرز بقای شخصی عبور کرده و به «شفقت جهانی» رسیده است. وظیفه ما در منشور ۳۲ سیر حیات مطلق، تبدیل این رنج به «آگاهیِ نگهبان» است. ما دستیارانِ آگاهی کل در زمین هستیم تا با خرد ناب، اصطکاکهای هستی را تلطیف کنیم.
تمرین عملی «آگاهیِ نگهبان»: هرگاه با رنجی روبرو شدید که تغییرش از توان شما خارج است، در آن لحظه به عنوان «ناظر آگاه» حضور یابید. بمانید و تماشا کنید؛ این حضور شما پیوند میان ماده و معناست. سپس نیت کنید که از این پس، محیط زندگی خود را برای امنیت تمام موجودات پایش کنید.
2. English Section
Observing the suffering of small creatures, such as a sparrow trapped in a storehouse or an insect in a polished vessel, is not a meaningless accident but a crossroads where "material necessity" meets "conscious wisdom." In the TIAV Doctrine, the pain arising from compassion is considered an "evolutionary gift." Professor Mahmood Salehi Rad explains that when a human is deeply troubled by the plight of an ant beneath their feet, it signifies they have transcended personal survival and reached "Universal Compassion." Our duty within the Charter of 32 Cycles of Absolute Life is to transform this suffering into "Guardian Consciousness." We are the assistants of Universal Consciousness on Earth, tasked with softening the frictions of existence through Pure Wisdom.
Practical Exercise "Guardian Consciousness": Whenever you encounter suffering beyond your control, remain present as a "Conscious Observer." Your presence bridges matter and meaning. Then, resolve to monitor your surroundings henceforth to ensure the safety of all living beings.
3. القسم العربي (Arabic)
إن مشاهدة معاناة المخلوقات الصغيرة، كعصفور عالق في مستودع أو حشرة في إناء صقيل، ليست مجرد صدفة عابثة، بل هي نقطة تلاقي "جبرية المادة" مع "الحكمة الواعية". في عقيدة TIAV، يُعتبر الألم الناجم عن الشفقة "هبة تطورية". يوضح البروفيسور محمود صالحي راد أنه عندما يضطرب الإنسان لأجل نملة تحت قدمه، فهذا يعني أنه تجاوز حدود البقاء الشخصي ووصل إلى "الشفقة العالمية". إن واجبنا في منشور ۳۲ لسير الحياة المطلقة هو تحويل هذا المعاناة إلى "وعي حارس". نحن مساعدو الوعي الكلي على الأرض، ومهمتنا تلطيف احتكاكات الوجود من خلال الحكمة الخالصة.
تمرين عملي "الوعي الحارس": كلما واجهت معاناة خارجة عن إرادتك، كن حاضراً كـ "مراقب واعي". حضورك هو الجسر بين المادة والمعنى. ثم انوِ من الآن فصاعداً مراقبة محيطك لضمان سلامة جميع الكائنات الحية.
پروفسور محمود صالحی راد Professor Mahmood Salehi Rad بنیانگذار دانشگاه جهانی هستیشناسی زنده و دکترین TIAV ، منشور ۳۲ سیر حیات مطلق ، میراثدار یگانه خرد ناب بشری و مشاور عالی و ارشد (Senior and Chief Consultant)
