اُمید

من همواره توی زندگیم ادم امیدواری بودم

امیدهیچ وقت دست از سرم برنداشت

از بیرون که نگاه کنی این چیزِ خیلی خوب و مثبته

ولی از درون درحال نابود کردن منه.

امید چطور میتونه مخرب باشه؟

اینکه بارها بخوری زمین و بعد بازم امید داری که میشه ولی در اخر نمیشه حس حماقت بهت دست میده ،تلاش کردم نشد یه بار دیگه امتحان میکنم بازم نمیشه یکی اون بالا داره بهت میخنده میگه این چه ادم سمجیه. تاحالا توی این چرخه گیر کردی ببینی هیچ راه نجات نداری؟تاحالا نشدن قبول کردی؟

پشت در منتظری که امید زندگیتو نجات بده درباز میکنه بهت میگه متاسفانه ما هرکاری از دستمون برمیومد انجام دادیم شما زندگیتون از دست دادین

(در این صورت یک ادمی مثل من، امیدواره که هنوزم میشه نجاتش داد)

این غم انگیزه،این ترحم امیزه مثل ادمی میمونم که عزیزی از دست داده ولی باورش نمیکنه من به این وضعیتم میگم فقدان زندگی