جنگ که آغاز شد، میشد حدس زد که احتمالا بنا بر مسائل امنیتی، اینترنت بینالملل قطع خواهد شد. اما آنچه که انتظارش را نداشتم پست خاموشی بلاگ بیان بود. «اواسط اسفندماه ۱۴۰۴ بود که پستی از وبلاگ رسمی بیان منتشر شد که خبر از خاموشی سرویس خود و لزوم دریافت نسخه پشتیبان توسط کاربران میداد.» بلاگ بیان یکی از بهترین سرویسهای وبلاگدهی بود که امکانات مناسبی را در اختیار کاربرانش میگذاشت. با وجود اینکه طی سالهای اخیر حتی صفحات مدیریتی آن نیز بهینهسازی و بروز و اصطاحاً موبایلفریندلی نشده بودند، اما همچنان جزو سرویسهای پرقدرت بود. کاربران بلاگ نیز انتظار داشتند مشکلات مالی زودتر از اینها با کاربران در میان گذاشته شده و از محل تبلیغات و پرداخت هزینه امکانات اختیاری، بخشی از هزینههای نگهداری بلاگ جبران گردد تا بلاگ سر پا بماند. اما متاسفانه جناب علی قدیری، اینگونه صلاح ندیدند و در عصر دوازدهم فروردین ۱۴۰۵ دکمه خاموشی بیان را برای همیشه زدند. پس از پرشینبلاگ و سپس میهنبلاگ، این چندمین بار بود که این تجربه تلخ را داشتم و در این چند روز مدام از خود میپرسم آیا همچنان میتوان به سرویسهای ایرانی اعتماد نمود؟!
بلاگفا و بلاگاسکای نیز در روزهای ابتدایی آغاز جنگ سوسو میزدند و گاهی در دسترس و گاهی خارج از دسترس بودند و در نهایت پس از چند روز از دسترس خارج شده و تاکنون هم در دسترس قرار ندارند؛ نمیدانم! شاید این انتخابی آگاهانه از سوی مدیران این سرویسها بوده است! پست اخیر ویرگول که خبر بازگشت سرویسش را میداد در عین حال که خوشحالکننده بود، اما این شائبه را در ذهنم بیشتر قوی میکند که ویرگول نیز از آغاز جنگ تا به امروز آگاهانه در دسترس قرار نداشت (شاید در اعتراض به قطعی اینترنت بینالمللی). شخصاً از بازگشت این سرویس بسیار خوشحالم. اما سوال اینجاست که اگر سرویسهای ایرانی امکان سرویسدهی بر بستر شبکه اینترنت ملی را نداشته باشند یا نخواهند ارائه دهند، در حالی که احتمالا کاربر خارجی هم یا ندارند یا تعدادشان به مراتب کمتر از کاربران ایرانی است، پس بازار هدفشان کجاست؟! اینکه دستمان را روی دکمه اتصال و قطع اتصال بگذاریم و هرگاه خواستیم روشن و هرگاه که خواستیم خاموش کنیم، احترام به حقوق کاربران و رعایت اصول اخلاقی است؟! چیزی که ادعایش را داریم؟ «دسترسی به اینترنت طبقاتی را برخلاف ارزشها و اصول اخلاقی میدانیم.»
یا اینکه میبایست نوشتههایمان پیش از انتشار در ویرگول، مورد تایید قرار گیرد! چرا؟ و با کدام پروتکل و استاندارد؟ نوشتههایمان چگونه باشد تایید میشود؟! این اگر نامش سانسور نیست، پس چیست؟!
تمام این روزها برای آنها که نوشتن و گفتن برایشان التیامبخش بود، نه ویرگول، نه بیان، نه بلاگفا و بلاگاسکای و نه حتی شنوتو، در دسترس قرار نداشتند. هنوز هم بخش آپلود فایل شنوتو با خطا مواجه است و پادکسترها امکان بارگذاری قسمتهای جدید را در کانال خود ندارند.
به هر روی، ضمن تشکر از بازگشت ویرگول،امیدوارم این سرویس ماندگار باشد و مدیران ویرگول سرویسشان را بدون محدودیت به کاربران ارائه نمایند.
و آخرین سخن اینکه، طبق تهدید آن موجود شیطانی، احتمالا امشب و فردا، شب و روز سختی را در پیش داریم. برای غیورمردان مبارز سرزمینم در هر لباسی و برای همه هموطنانم سلامتی و پیروزی آرزومندم.
در پناه حق باشید.
