مرگ به یکباره نمی آید

گاهی مرگ به یکباره نمی‌آید

به انقلابی می ماند

آرام و زیر پوست شهر

میان تصاویر یکنواخت هستی

و نبض تند ساعت ها و دقیقه ها

و پمپاژ آدمیان

چیزی که سالهاست تو را گرفته

همان بیماری که خونت را لخته کرده

بالاخره ظهور میکند

و این بار تماما در برت میگیرد

انگار در دادگاهی هستی

و سالهاست قضات حکم های یکنواخت برایت میخوانند

انگار شنیدن رای ها و پچ پچ ها تکراری شده

و آنقدر روی صندلی ها نشانده شدی

که اعدام یا آزادی

برایت تفاوتی نمیکند

پ.ن: موسیقی :: سمفونی بیست و پنجم موتزارت

پ.ن۲:نقاشی Still Life with a Skull اثر Philippe de Champaign

شعر از تهمتن