چارهای نیست
جای فراری نیست
اگر چنین نکنی قطعا پشیمان خواهی بود
در خوابگاه، حتی در سالن مطالعه به شدت خلوت یا برعکس پر سر و صدای خوابگاه، درس خواندن سخت است.
تقریبا دو روز را هدر دادی
به حرفهایی که بهت زدم گوش ندادی
رفتی و باز به جای خودت با اطرافت جنگیدی
باشد
اما دیگر حق نداری تغییرش دهی، حتی به حالت قبل هم برنگردان
از آنجا که کارهایت بیهودهست داری خودت را افسرده میکنی
الان هم داری پستی منتشر میکنی که بعید میدانم به درد کسی بخورد
اینقدر بیهدف روزگار نگذران
داری اذیتم میکنی ای نفس!
از تو به کجا پناه برم؟
