گاه تعلقات دنیاچنان پاگیرت میکند که گمان نمیکنی چقدر زود زمان سفرفرارسیده.آنگه باید بارسفربربندی وسبک بال,پروازی به بلندای ابدیت را مزه کنی؛چاشنی ای تلخ اما شیرین ؛مخوف اما به کران بی نهایت زیبا
همانقدر متناقض اما دلچسب ،عیارلذت تو ازسفر به مفهوم عشق در حیات دنیوی ات گره خورده ؛عشق به تعلقات آهنی یامجنون وار،دلداده ی حضرت عشق بودن؟
به راستی که در حق خود چه ستم ها رواداشته ایم..
