اعتراض امری طبیعی و قانونی در هر نظام سیاسی هست، آیتالله خامنهای روحیلهالفداء هم این عامل را مفید و لازم میدانند. اما در عمل، به راه انداختن چنین اعتراض مردمی و مسالمتآمیزی تقریبا غیرممکن است.
هر تظاهراتی در هر مکانی در این اوضاع کنونی، در نهایت تاسف، ضد منافع خودمون و کشورمون تموم خواهد شد.
کافیه تا جرقهی اعتراضات زده بشه: سریعا تمام تلویزیون های فارسی زبان اعم از BBC و International به پوشش خبری میپیوندند، در رسانه های مجازی تلگرام و اینستاگرام موج عظیم رسانهای تشکیل میشود تا اعتراضات گستردهتر و جهتدهی شود؛ لیکن نه جهت دهی به سمت اهداف اعتراضات مردمی، بلکه به سود خود و به سوی اهداف امپریالیسم خود.
اگر اعتراضات در گوشه و کنار و با جمعیت کنترل شده بخواهد شکل بگیرد، واقعا صدایش به هیچ کجا نخواهد رسید و رسانه های خارجی و شاید داخلی نیز میل به پوشش خبری اون نداشته باشند. اما اگر اعتراضات گسترده باشد، بدون شک سریعا دستگاه های دشمن بکار میفتد تا از همان بدو شروع، افسار تظاهرات را به دست بگیرد و به هر سمتی که اراده کند ببرد و اکنون که جنگی را پشت سر گذاشتهایم، خوشبختانه مردم متوجه شدند که جز خودشان هیچ ندارند و اگر مشکلات را نتوان بصورت داخلی حل کرد، هیچ امیدی به کمک خارجی نیست…
واقعا جای سوال است، که دقیقا چگونه باید اعتراض کرد که برچسب اغتشاش به آن نچسبد؟
واقعا مردم ایران باید به چه درکی از خود و سواد سیاسی برسند که باکی از دخالت نیروی خارجی در بدنه اقدامات خود نداشته باشند؟ شاید چاره، انقلاب های تفکری در مردم باشد، انقلاب در فهم و در ادراک…
