هر آدمی بسته به گذشتهای که داشته و آیندهای که دوست داره داشته باشه توی زندگیش دردهایی رو تجربه کرده، رنجهایی رو تحمل کرده. گاهی خیلی راحت تونسته از پسشون بر بیاد، گاهی تلاش کرده تقلا کرده، حتی شاید خسته هم شده!! گاهی دست تنها به مصافشون رفته و گاهی از بقیه کمک گرفته. گاهی سختگیش رو با بقیه تقسیم کرده و گاهش توی دردهاش شریکشون کرده.
میدونید فرق اصلی بازندهها با برندهها چی میتونه باشه؟ اینکه بازندهها یه جایی ناامید شدن. از تونستن. از تواناییهاشون. از انتخابهاشون.
وقتی کسی داره ازتون کمک میگیره مثل بازندهها باهاش حرف نزنید. هی بهش نگید «ولش کن» بهش نگید «دیگه بسه» بهش نگید «ادامه نده»! اون هنوز امید داره، به هدفش ایمان داره، به راهی که انتخاب کرده یقین داره. فقط خستهس. باور کنید هیچ آدم عاقلی به مریضی که به بهبودیش امید داره و فقط داره از درد شکایت میکنه راهحل اتانازی نمیده!!
شاید هر روز کارم نقش بازی کردن باشه، شاید هر شب درگیر خیلی چیزا باشم ولی هنوز هم حس خوب رسیدن به هدف رو توی وجودم دارم. هنوز هم رویاش توی لحظه لحظههای زندگیم جریان داره. هنوز هم آرزوش رو دارم. بهش یقین دارم.
من هنوز امید دارم لطفاً برای ناامید کردن من تلاش نکنید. :-)
منبع عکس: https://stocksnap.io/photo/ONV344KX9K
