دیروز حس و حال خوبی داشتم. چون پایانِ یک ماه را با آغازِ تلاشی دوباره برای رسیدن به اهدافم گره زدم و منتظرِ امروز و شروعِ ماه جدید نماندم.
چیزی که در واقعیت و حقیقت داشتنش تردید ندارم این است که ما فقرِ زمان داریم. چه بپذیریم و چه نپذیریم هر روز فقیرتر شده و اندوخته مان کم تر می شود. و هرچه به پایانش نزدیک تر می شویم، این تحلیل رفتن، هم سرعتِ بیشتری می گیرد و هم خودنمایی بیشتری می کند.
وقتی جوان و یا نوجوان هستیم، به فرد ثروتمندی می مانیم که خیال می کند هرچه خرج کند تمام نمی شود. اما زهی خیال باطل... این کیسه ی انباشته از زر، سوراخ است. تمام می شود، خیلی زودتر از آن که بتوانیم تصورش را بکنیم.
پس حالا که در خُسران هستیم، دل به دریا نزدن، می تواند همان قدر ضرری عظمی باشد که بی گدار به آب زدن. همه ی ما پُریم از ایده هایی که در هوای زندگیمان معلّق مانده اند. افکار، اهداف و آرزوهایی که نه همت تلاش کردن برای رسیدن به آنها را داریم و نه شجاعت کنار گذاشتن و یا جایگزین کردنشان را. و اینگونه است که اجازه می دهیم همین طور دور و برمان بپلکند و هوای ذهنمان را ابری می کنند.
زمان در حال نشت است. اما شکافِ آن به قدری ریز است _شاید در حد هزارم ثانیه_ که کم تر کسی متوجه آن می شود. اما وقتی نشتی، خانه و کاشانه ی عمرمان را بُرد، فهمیدنش، دیگر نه هنر است و نه به کارمان می آید.
بله، ما نمی توانیم جلوی این نشتی را بگیریم اما حداقل می توانیم با تنبلی، بهانه تراشی، اهمال کاری و توجیه، آن را تشدید نکنیم.
فقر زمان را باید بیشتر جدی گرفت...
