دوران تبلیغات شهری، که قرار بود بستری برای اطلاعرسانی و ارتقای فرهنگ باشد، اغلب به صحنه آلودگی بصری، صوتی و زیستمحیطی تبدیل میشود.
ظاهر شهر مخدوش میشود: چسباندن حجم انبوهی از پوستر و بنر بر در و دیوار شهر، نه تنها زیبایی بصری را از بین میبرد، بلکه پس از پایان رویداد، به زبالههایی تبدیل میشود که پاکسازی آن هزینهبر و زحمتآفرین است.
آرامش شهر سلب میشود: صدای مداوم بلندگوها و سیستمهای صوتی، آرامش شهروندان، به خصوص سالمندان، بیماران و کودکان را مختل میکند.
هزینههای گزاف مطرح است: مخارج سنگین برای تبلیغات محیطی و مراسمها، پرسشهایی درباره ضرورت و شفافیت این هزینهها ایجاد میکند.
این روشهای تبلیغاتی، با وجود ادعای خدمت یا اطلاعرسانی، اغلب به جای “آبادی”، “خسارتی” بر شهر و سرمایههای اجتماعی وارد میآورند. انتخابات یا هر رویداد مهم دیگری، فرصتی برای انتخاب بهترینهاست، اما این انتخاب نباید به بهای تخریب شهر و سلب آرامش مردم تمام شود. شهر، خانه مشترک ماست ، در زیبایی و آرامش شهرمان کوشا باشیم.
یبایی و آرامش آن کوشا باشیم.
