امید و باور!
دو واژه ناگسستنی از یکدیگر می باشند و برای انسان ها مانند آینه ای که خود را در آن می بینند، تصویری از واقعیتی بی پرده و محض از وجودیت هم هستند.
درست زمانی که اعتمادمان نسبت به خود سست می شود و اوج ناامیدی سراغمان می آید تا قدرت پلیدش را در وجودمان نهادینه کند، آن زمان است که باید مقابل آینه بایستیم و با یادآوری تمام موفقیت هایی که در گذشته از سر گذراندیم این را به خودمان یادآور شویم، همانطور که از پس سخت تر از این ها بر آمدیم، پس، از پس این هم برمی آییم تا بازتاب امید و معکوس تصویر بی اعتمادی و یاس را در آیینه وجودمان مشاهده کنیم و با امید و باوری راسخ تر از قبل روزنه نور را بیابیم و قوی تر از هر زمان دیگر ادامه دهیم تا به روشنایی برسیم.
