در قرآن، داستان ابراهیم چنین ادامه مییابد:
فَجَعَلَهُمْ جُذَٰذًا إِلَّا كَبِيرًۭا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ
(انبیاء / ۵۸)
«او همهٔ بتها را شکست، جز بت بزرگ را، شاید به او بازگردند.»
و بعد، وقتی مردم میپرسند که چه کسی این کار را کرده، ابراهیم میگوید:
بَلْ فَعَلَهُۥ كَبِيرُهُمْ هَـٰذَا فَسْـَٔلُوهُمْ إِن كَانُوا۟ يَنطِقُونَ
(انبیاء / ۶۳)
«بلکه این کار را همین بزرگشان کرده؛ اگر راست میگویند، از او بپرسند.»
در روان، بت بزرگ همان چیزیست که:
ایگو از ابهام میترسد.
پس:
و این ساختار، همان بت بزرگ است:
«تو تکیهگاه منی—even اگر نمیدانی که هستی.»
و چون او بزرگ است،
کسی سراغش نمیرود—even وقتی جواب نمیدهد.
در روان، «بت بزرگ» میتواند باشد:
و چون این بت بزرگ، سایه ندارد (یا سایهاش پنهان شده)،
تو هم هرگز به او نگاه نمیکنی—even اگر باعث همهی دردهایت باشد.
یونگ میگوید:
«همیشه چیزی در روان هست که خیلی بزرگ است—آنقدر که نمیتوانی به آن نزدیک شوی.
و دقیقاً همان است که باید به آن نگاه کنی.»
وقتی کودک درون تو زخم بردارد،
اغلب بزرگترین تصویر ممکن را میسازد تا از آن حفاظت کند:
و همین «ساختن»، اگر دیده نشود،
به بت بزرگ تبدیل میشود—even اگر آرام، بیصدا، نشسته باشد.
وقتی ابراهیم میگوید:
«از بت بزرگ بپرسید!»
مردم ناگهان سکوت میکنند.
در روان هم همین است:
اما همین لرزش، آغاز شفا است.
چون برای اولینبار، مرجع بزرگِ درونت را به پرسش کشیدهای—even اگر هنوز پاسخ نداده.
رؤیای بت بزرگ، معمولاً نشانهی:
و اگر در رؤیا:
یعنی روان دارد آماده میشود برای شکستن بزرگترین دروغ.
یونگ میگوید:
«آنچه تو را اسیر کرده، همان چیزیست که فکر میکنی نجاتت میدهد.»
فردیتیابی، زمانی آغاز میشود که تو بگویی:
«من باید ببینم این اقتدار خاموش چیست—even اگر فرو بریزد.
چون تا وقتی مرکز در اوست، من نیستم.
و تا من نباشم، خویشتن ظهور نمیکند.»
و این، همانجاست که بت بزرگ، اگر نطق نکند، فرو میریزد—not با خشم، بلکه با دیدن.
در نهایت، بت بزرگ:
و همین حضور بیپاسخ،
تو را در سکوت نگه میدارد—even اگر همهچیزت زیر سایهاش فرسوده شده.
و پیامش این است:
«من بخشی از روان تو هستم،
بخشی که فکر کردی همیشه باید بماند،
چون نمیخواستی بدون من باشی.
اما اگر بپرسی،
شاید بفهمی: من جوابی ندارم.
و آنگاه، میتوانی مرا رها کنی—not با نفرت،
بلکه با آگاهی.
و از پسِ این رهایی، شاید چیزی پدیدار شود:
نه بزرگ،
نه مقدس،
بلکه زنده—even اگر بیزرق.
خویشتن تو.»
