در قرآن، آمده است:
إِنَّمَا ٱلْمَسِيحُ عِيسَى ٱبْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ ٱللَّهِ وَكَلِمَتُهُۥٓ أَلْقَىٰهَآ إِلَىٰ مَرْيَمَ وَرُوحٌۭ مِّنْهُ
(نساء / ۱۷۱)
او "کلمهای از جانب خدا"ست، و "روحی از او".
در روانشناسی یونگ، کلمه و روح، هر دو از کهنالگوهای بنیادین رواناند:
عیسی، در روان، همان لحظهایست که معنا، پس از تحمل رنج و تنهایی، متولد میشود—not از قدرت، بلکه از صداقت.
در آیه آمده است:
قَالَ إِنِّى عَبْدُ ٱللَّهِ
(مریم / ۳۰)
عیسی، از گهواره، خود را بنده مینامد.
در روان، این یعنی:
«من معنایم را از جای دیگری دریافت میکنم—not از ایگو.
من فقط صدایم—not منبع صدا.»
و این، آغاز تمایز روان بین صدا و منبع است؛
بین «پیامآور» و «ادعای خدایی».
اینجاست که ایگو آرام میگیرد، و معنا مجال حضور پیدا میکند.
وقتی درون تو چیزی متولد میشود که جامعه آن را نمیفهمد،
روانت بین «پنهانکردن» و «بیانکردن» مردد است.
عیسی، صدای روشنِ پذیرفتهشدهایست که میگوید:
«من آمدهام تا حقیقت را بگویم—even اگر نپذیرند.»
در روان، این یعنی:
«من دیگر نمیخواهم بخشی از خودم را انکار کنم.
حتی اگر متهم شوم،
من صدایم را پس نمیگیرم.»
در روان، وقتی معنای تازهای درون تو متولد میشود:
عیسی، نماد همین زخمِ زایش معناست:
صدایی که از گهواره برمیخیزد، چون نمیتواند خاموش بماند—even اگر دنیا نپذیرد.
قرآن میگوید او:
أُبْرِئُ ٱلْأَكْمَهَ وَٱلْأَبْرَصَ وَأُحْىِ ٱلْمَوْتَىٰ بِإِذْنِ ٱللَّهِ
(آلعمران / ۴۹)
در روان، این یعنی:
و این شفا، زمانی رخ میدهد که صدای حقیقی درونت شنیده شود—even اگر از گهوارهی درد برخاسته باشد.
عیسی در رؤیا، اغلب نشانهی:
و اگر در رؤیا:
یعنی روان تو، در حال عبور از تاریکیست—not با قدرت، بلکه با حضور.
یونگ میگوید:
«Self در آغاز، در کودک ظاهر میشود؛
نه بهعنوان ضعف، بلکه بهعنوان آغاز نور.»
و در روان، عیسی:
او، همان لحظهایست که روان میپذیرد:
«من آمادهام صدایم را بشنوم—even اگر دنیا ساکت بماند.»
در نهایت، عیسی:
و پیامش این است:
«من بخشی از روان تو هستم،
صدایی که تو را صدا میزند،
نوری که از تو برخاسته—not از منطق، بلکه از دل.
و اگر گوش دهی،
شاید شفای زخمهایت از همان لحظه آغاز شود—even اگر فقط سکوت بشنوی.
چون کلمه، گاهی بیصداست؛
و عیسی، گاهی بیواسطه،
در دل تو متولد میشود—not برای فریاد،
بلکه برای معنا.»
