شروع یادگیری زبان همهی ما با کلی انگیزه و انرژی بوده. یک احساس کمبود یا اشتیاق مضاعف به داشتن این مهارت جذاب باعث شده تا احساس کنیم که این بار دیگه هیچ چیز و هیچ کس قرار نیست جلو دارمون باشه و تا به سر منزل مقصود نرسیم توقفی در کار نیست.
اما بعد از مدتی درگیر قواعد خشک و خستهکنندهی گرامر شدیم یا اینکه از لیست بیانتهای واژگانی که باید یاد بگیریم احساس یأس و افسردگی بهمون دست داده و اون انگیزه و شوق اولیه جای خودش رو به سرزنش خود و احساس بیکفایتی شدید داده.
واقعیت اینه که این اتفاق برای (تقریباً) همه رخ میده و مشکل از شما نیست. این فرآیندی که الان با هم مرور کردیم چیزی جز یک مسیر مکانیکی و خشک نیست و خب وقتی نمیشه از مسیر لذت برد چرا باید به زور خودمون رو به مقصد برسونیم؟
تو این مقاله میخوام دربارهی یک روش عملیاتی، امتحان شده و کاربردی که از بُعد خشکی، هیچ (تأکید میکنم هییییییییچ) شباهتی به روش بالا نداره رو با هم مرور کنیم.
داستان.
بله!
ابزاری جذاب، گیرا و کاربردی به عنوان سلاح مخفی شما برای یادگیری زبان!
تو روشهای قدیمی از آدم میخوان که فلان گرامر رو با استثنائاتش (که فقط در حدود 100 تاست!!!!) رو حفظ کنه یا فلان واژه رو مثل طوطی مدام تکرار کنه تا ملکه ذهنش بشه. یک جایی آدم به خودش میاد و میگه: خب من نمیخوام طوطی باشم!
حس بد دیگهای که تو این روشها به آدم القاء میکنن اینه که انگار این محتوا رو فقط تو این کتابها میشه پیدا کرد و تو زندگی واقعی و تو فیلم و سریالها کسی تا حالا رد و نشونی از اینها ندیده!
چالش بزرگتر اما اونجایی هست که تحقیقات نشون داده این مدل یادگیری منجر به ایجاد اضطراب میشه و در حین یادگیری زبان مغز شما در حال ترشح هورمون کورتیزول هست که نتیجهی اون کاملاً باید واضح باشه!
داستانها بخاطر اینکه دارای احساس هستند ماندگاری طولانی مدتی در حافظه رو در پی دارند.
مدل ارتباطی درون مغز ما بر اساس روایت تنظیم شده تا جایی که گفته شده اطلاعات ارائه شده در قالب روایی تا 22 برابر مؤثرتر از اطلاعات ارائه شده در قالب صرفاً واقعی به یاد آورده میشن.
این افزایش حفظ به این دلیل رخ میده که داستانها به طور همزمان چندین منطقه از مغز را فعال میکنن، از جمله مناطق مسئول پردازش زبان، تجربه حسی و پاسخ عاطفی. وقتی که با یک داستان درگیر میشید، از نظر احساسی در آن دخیل شدی، قهرمان ها رو تشویق میکنی یا در طول یک مبارزه باهاشون احساس همدلی میکنی.
شاید سادهترین ولی قدرتمندترین دلیل برای مؤثر بودن داستانها برای یادگیری زبان این باشه که داستانها سرگرمکننده هستن!. وقتی که واقعاً از یک فیلم یا کتاب به زبان مقصد داری لذت میبری، به احتمال زیاد چیزی رو در حال تجربه هستی که دانشمندان به اون "حالت جریان ذهنی" میگن.
تحقیقات یک روانشناس به اسم میهای چیکسنمیهای (Mihaly Csikszentmihalyi) درباره "جریان" نشون میدن که وقتی ما در فعالیتهای لذتبخش که به قاعده و در حد توانمون برامون چالشبرانگیز هستن، درگیر میشیم، وارد حالتی از تمرکز و لذت بالا میشیم.
تحقیقات علوم اعصاب نشون دادن که در طول حالتهای جریان، مغز ترکیبی قدرتمند از نوروشیمیاییها — از جمله دوپامین، نوراپینفرین، اندورفین، آناندامید و سروتونین — را آزاد میکنه که برای افزایش یادگیری، بهبود شکلگیری حافظه و تقویت ارتباطات مثبت شناخته شدهاند. این امر حالت جریان را به محیطی بهینه برای فراگیری زبان تبدیل میکند.
پس برخلاف درسهای گرامر که تمرکز خیلی از افراد ممکن هست به سرعت در اونها کم بشه، یادگیری از طریق سرگرمی و مشارکت فعال، مؤثر و بهینهترین راه برای یادگیری زبان محسوب میشه. مشارکت فعال به شما این امکان رو میده تا زبان را به طور طبیعی جذب کنید، حتی اصطلاحات یا عبارات خاصی را از محتوا سالها بعد به یاد بیارید، که در تضاد شدید با تلاشی هست که برای به خاطر آوردن یک قاعدهی گرامری خاص باید انجام بدید.
یاد گرفتن درسهای زبان به روش سنتی اغلب با یک مهمون ناخونده همراه هستن: استرس. این استرس، که به عنوان اضطراب زبان خارجی (FLA) شناخته میشه، میتونه با تداخل در شکلگیری حافظه و پردازش زبان به دلیل هورمونهای استرس مثل کورتیزول، به طور قابل توجهی مانع روند یادگیری بشه.
خبر خوب اینه که یادگیری مبتنی بر داستان، پادزهر قدرتمندی برای این اضطراب فراهم میکنه. این روش محیطی رو در ذهن شما پرورش میده که روانشناسها بهش "فیلتر عاطفی پایین" میگن.
تو همچین محیطی، زبانآموز احساس امنیت، آرامش و عدم فشار میکنه، که همین باعث میشه اونها به تعامل با زبان مشتاقتر بشن. تحقیقات دیگه نشون میده که وقتی که اضطراب کاهش پیدا کنه ، کارایی یادگیری زبان میتونه تا 30% افزایش پیدا کنه.
از اونجا که داستانها ذاتاً لذتبخش هستن، بهت کمک میکنن تا هم آرامش داشته باشی و هم واقعاً از زمان یادگیری خود لذت ببری. این حالت آرام و مثبت برای فراگیری مؤثر و طولانیمدت زبان خیلی خیلی مهم هست.
پس اگر دلت میخواد یک تجربه جذاب برای خودت از یادگیری زبان به کمک داستان رقم بزنی، دنبال داستانها باش و ببین چطور میتونی اونها رو درک کنی، ازشون یاد بگیری و تبدیلشون کنی به یک مسیر لذتبخش از تعامل با زبانی که داری یاد میگیری.
نیاز نیست جای سخت و عجیبی هم دنبالشون بگردی. تو یوتیوب، تو اینستاگرام، تیک تاک و هرجای دیگه که داری وقت میگذرونی ببین چه آدمهایی دارن داستان تعریف میکنن. بشین پای محتواشون و هم ازشون لذت ببر هم زبانت رو تقویت کن.
