اخیرا یک مستندی از زندگی علیاکبر رفوگران (اولین تولید کننده خودکار در ایران (برندbic)) دیدم
در سن 96 سالگی رفوگران از برنامههاش برای آینده میگفت
از درسهایی که از اشتباهات گذشتش گرفته بود میگفت تا در آینده انجامشون نده
در مصاحبهای رادیویی از زنی صدساله پرسیدند آیا هیچوقت حسرت چیزی را خوردهای؟!
او جواب داد:اگر میدانستم تا صدسالگی زنده میمانم در چهلسالگی تازه ویولون یاد میگرفتم و تاحالا شصتسالی میشد که ویولون میزدم.
در حالی که خیلی از ماها توی سن 40_50 سالگی خودمون رو از زندگی کردن بازنشسته میکنیم و امیدمون به آیندگان و نسلهای بعدی هست درحالی که نیمیاز عمرمون باقی مونده.
