وقتی اطرافیانم حالشون خوب نیست،منم حالم خوب نیست.
وقتی نمیتونم تشخیص بدم خندههاشون از ته دله یا برای با سیلی سرخ نگهداشتن ظاهرشون
بغض قلبم رو میگیره نه گلوم رو.
سعی میکنم آرامش رو به بقیه منتقل کنم.
امیدوارم خودم هم آروم بشم.
یکچیزهایی هم بر وفق مرادم نیست
اما میدونم باتلاش کردن میتونم نادیدهشون بگیرم.
همین..
پست رو طولانی تر نمیکنم.
