اللهم بارک لمولانا صاحب الزمان
در لغت به معنی ستایش کردن، ستودهتر و پسندیدهتر است وازنام های پیامبر اسلام است که جزء لقب و مقامات امام زمان روحی فداست. به بیان سادهتر؛ امام عصر بسیار ستایشکننده پروردگار است همانند جدشان حضرت محمد پسندیدهترین خداست. به لحاظ ادبی، از سیبویه نقلشده که گفته است: «احمد» بر وزن «افعل» و (الف) آن برای تفضیل است که دلالت بر فضیلت آن حضرت (پیامبر اسلام) بر سایر انبیا میکند.«محمد» بر وزن «مفعّل» و تشدید آن برای مبالغه است که دلالت میکند بر اینکه آن حضرت از سایر انبیا ستودهتر بوده است.
و بر این اساس، عارف شبستری گفته است:
احد در میم احمد گشت ظاهر درین دور اول آمد عین آخر
ز احمد تا احد یک میم فرق است جهانی اندر آن یک میم غرق است
مقام دلگشایش جمع جمع است جمال جانفزایش شمع جمع است
شده او پیش و دلها جمله در پی گرفته دست جانها دامن وی
امام مهدی(عج) نیز همانند جد بزرگوارشان روشناییبخش تاریکیها خواهند بود و بار دیگر اسلام ناب و فرامین رب عالم را که در ابتدای اسلام اجرا و عمل شد و سپس با شرارتها و دشمنیها با اهلبیت علیهالسلام این موضوع در طول زمان پنهان و تحریف شد این بار توسط آخرین احمد اجرا خواهد شد. با تشبیه دوران غیبت امام(عج) با دوران اعتکاف و راز نیاز پیامبر اسلام در غار حرا میتوان اندکی درک نسبت به بسیار ستایش و عبادت کردن امام پی برد که همانند جدشان پیامبر اسلام و مولا امیرالمؤمنین(ع) و دیگر اهلبیت پروردگار عالم را ستایش و عبادت میکند.
اللهم صلی عی محمد و آل محمد و عجل الفرجهم
درس عاشقی: عاشق باید دنبالهرو معشوق بوده و همرنگ با دلدار خویش باشد وگرنه عشق و عاشقیاش جز سخنی گزاف و ادعا نیست. اندازه حب و بغض با مقدار همرنگی ثابت میشود نه با لقلق زبان و ادعاها! شیعیان و محبین اهلبیت نیز باید در طول روز و شب همانند محبوبشان تک معبود عالم را عبادت کرده و مشغول راز و نیاز با ربالعالمین باشند و همرنگ محبوب شوند.
در لغت به معنوی عطا، بخشش، خوبی، نیکوکاری، نیکویی، نیکی، نوعدوستی و مهرورزی و... است. پيامبر خدا صلیالله عليه و آله: وَجَدْتُ الحَسَنةَ نُورا في القَلبِ و زَيْنا في الوَجْهِ و قُوّةً في العَملِ و وَجَدتُ الخَطيئةَ سَوادا في القَلبِ و وَهْنا في العَملِ و شَيْنا في الوَجْهِ. نيكى را نور دل و آرايه رخسار و نيروى كار يافتم و بدى و گناه را سياهى دل و سستى در كار و زشتى چهره. (كنز العمّال: ۴۴۰۸۴ )
اللهم صلی عی محمد و آل محمد و عجل الفرجهم
درس عاشقی: در طول تاریخ وزندگی اهلبیت ذرهای از بدیها یافت نمیشود حتی بدترین ظلمها را دیده باشند ولی دست از نیکی و نیکویی برنداشتهاند. همواره در موقع شنیدن مصائب اهلبیت و خصوصاً امام حسین علیه اسلام در دلها آتش و آرزویی است که میخواست در کربلا بود تا بر هَلْ مِنْ یَنْصُرُنی جواب لبیک به حسین سر میداد. درحالیکه بعد از 1400 سال از غیبت امام عصر(عج) و منتقم خون الحسین، در طول روز نسبت به حضور امام(عج) بیملاحظه هستیم و برای ظهور آن ولی خدا هیچ تلاشی نمیکنیم. بااینحال آن بزرگوار باز واسطه فیض بر همگان بوده و دعاگوی ماست که گر اینطور نبود در مصائب و بلاهایی گرفتار بودیم که زبان از وصفش قاصر است. با تمام گناهانی که از ما سر میزند همچنان آن حجتالله با نیکویی و مهربانی با تکتک ذرات عالم برخورد میکند و از داراییهای خویش نیز برای همگان میبخشد. همانند رب خود الرحمن الرحیم است با همه کوتاهیها، فراموشی، تمرد از فرامین و... همچنان مهربانانه با ما برخورد میکند.
منتظران ظهورش باید این خصیصه را در خویش بگنجانند و کینهای در دلهایشان نسبت به بدیهایی که دیدهاند نداشته باشند و در طول روز همواره به دنبال نیکی و خوبی به هم نوع و غیر هم نوع با نیت رضای خدا بوده و هیچ چشمداشتی از احدی نداشته باشند در این حالت نه دیگران را بدهکار خویش دانسته و از غرور و تکبر اضافی دور خواهند ماند. نیکویی و نیکی همیشه از مادیات نیست بلکه از خوشرویی، خوشخلقی، خوشرفتاری، لحن آرام و مهربان و... حتی در شرایطی که طرف مقابل از آن سوءاستفاده کرده و با بدی جواب میدهد تو شکیبا باش و سکوت کن که هرچه کردهای برای رضای رب و امام زمانت است.
در دعای فرج دوای همه دردها در سال 87 شماره 94 توسط آیتالله بهجت (ره) آمده است که چیزی که باعث شرمندگی و خجالت زندگی ما میشود این است که امام زمان(عج) همهچیز را میداند و همهچیز را میشنود. تمام معصومین علیهالسلام «عینالله الناظره و اذن الله السامعه» یعنی چشم بینا و گوش شنوای خداوند هستند. اگر حرفی زده میشود، حتی قبل از آنکه دیگران و کسانی که در مجلس هستند، بشنوند، آنها میشنوند.
چرا کاری نمیکنید که همیشه خودتان را پیش آن حضرت ببینید؟ (اگر) ما او را نمیبینیم، او که ما را میبیند، پس چرا اینقدر دوریم؟
آیا نباید توجه داشته باشیم که ما رئیسی داریم که بر احوال ما ناظر است؟ وای بر احوال ما، اگر در کارهایمان او را ناظر نبینیم یا او را در همهجا ناظر ندانیم! باوجود اعتقاد به داشتن رئیسی که «عینالله الناظره» است، آیا میتوانیم ازنظر الهی فرار کنیم یا خود را پنهان کنیم؟ چه پاسخی خواهیم داشت؟
اللهم صلی عی محمد و آل محمد و عجل الفرجهم
درس عاشقی: طبق فرمایش آیتالله بهجت(ره) باید خود را در حضور آقایمان ببینیم تصور کنیم که دوربینی کنار ما هست و هرچه انجام میدهیم را ضبط میکند. هر پیامی که در شبکههای مجازی دنبال و منتقل میکنیم را میبیند. همچنین برای همرنگی با محبوب برای ایجاد این القاب در خویش تلاش کنیم که قطعاً عنایتی از طرف صاحب خواهد شد.
چشم بینای خداوند؛ همه عالم اطوار خداوند است یعنی همه مخلوقات نشانهای از پروردگارند تا با مشاهده آنها و تدابیری که خدا برای خلقت آنها اندیشیده به تفکر فروبرویم و عظمت و قدرت خدا را ببینیم. چشمهایی که میتواند چشم بینای خداوند باشد را آلوده به دیدن هر مطلب بیهوده و گزافی نکنیم. همچنین روزانه چیزهای زیادی را میبینیم که باید نسبت به همه آنها که ظن داریم باید حسن داشته باشیم نه باگمان هایی که ما را از انسان بودن دور میکند...
گوش شنوای خداوند؛ هر ندایی که به ما میرسد باید در تکامل بیشتر ما کمک کند. فرامین پروردگار و اهلبیت باید کلنگی باشد بر دلسنگ خویش تا از خواب غفلت بیدار شویم. در شنیدن هر سخنی که جز درد و رنج نیست و نخواهد بود بر حذر داشت. در بسیاری مواقع شنیدهها را بهخوبی تعبیر کنیم و به یاد گوش شنوای عالم باشیم که چه چیزی به خورد خود میدهیم؟!
یک روزبه نحوه غذا خوردن گربه بنگر، ببین که اون بااینکه عقل ندارد و یک حیوان است که هر دستوری که در خلقتش به او دادهشده را انجام میدهد هر نوع غذایی را نمیخورد ولی ماها از طریق ورودیها (گوش، چشم و دهان) هر چیزی را به خورد جسم و روح میدهیم و سپس از مشکلات روحی و جسمی گلایهمندیم. هر چیزی ارزش دیدن و هر صوت و کلماتی ارزش شنیدن ندارد.
