سخاوتمندی و گشاده دستی

♥️🧿✌️🌹🏇🏿🤺🐎🌹✌️🧿♥️

سخاوتمندی و گشاده‌دستیِ متعادل

*******

یکی از اصلی‌ترین پایه‌های شخصیتِ انسان سالم، اصالت اوست.

بنیاد اصالت انسان ، در فضای خانه و خانواده اصیل نهاده می‌شود.

اصالت انسان در لباس و پوشاکی نیست که با بزک و تظاهر بتوان بر تن کرد و یا آن را به بهایی خرید.

ادا و تقلید، در اصالت انسان راهی ندارد.

انسانِ اصیل، به دور از ریا، تزویر و دروغ، به حق و حقوق خویش قانع است و هرگز به حقوق دیگران تجاوز نمی‌کند ، و از دیدن پرنده ای تنها در قفس ، آزرده خاطر می‌شود .

چه بسیار انسان‌هایی که ، به جای آنکه مالک اموالشان باشند، خود در بند و اسارتِ نگاهداریِ آن اموال گرفتار آمده‌اند.

مهر و محبت، سخاوتمندی و گشاده‌ دستیِ ، آمیخته با اندیشه، رفتار ، گفتار ، اخلاق و ادب نیکو ارزشمند است.

نگرش مثبت اندیشی اجتماعیِ متعادل، در ژرفای سرشت انسانیت ریشه دارد.

بذر سخاوتمندی را می‌توان در زمینه‌های ژنتیکی و وراثتی جست، اما شکوفایی‌اش نیازمند بستری مناسب و خواستِ آگاهانه در وجود اراده خود انسان است.

سخاوتمندِ راستین، انسانی صالح است که بخشش را بی‌چشم‌ داشت به کار می‌بندد.

خلق‌وخو و تفاوت‌های شخصیتی انسان ها ، برآیندی از عوامل ژنتیک، محیط اجتماعی و فرهنگی، و تجربه‌های زندگی‌ انسان است و همین عوامل، شاکله‌ی شخصیت انسان را شکل می‌دهند.

سخاوت و بخشندگی، وحدت و همدلی را نیرو می‌بخشد، صلح و دوستی می‌آفریند، آرامش خاطر به ارمغان می‌آورد و نوع‌ دوستی و ایثارگری را در جامعه زنده نگه می‌دارد.

انسان‌های سخاوتمند، با آن عزت، شرافت و نجابتی که دارند، جایی برای کینه در دل باقی نمی‌گذارند.

متانت، وقار و نیکنامیِ چنین شخصیت‌های برازنده‌ای، همواره در قلب‌ها ماندگار است و مرام و معرفت انسانی در هیئت انسانیت، ارزشی طلایی دارد.

دست‌یابی به معرفتِ سخاوت و بخشندگی، نیازمند تمرین و پشتکار است و آن‌گاه که این معرفت به نیکنامی پایدار تبدیل شود، انسانِ سخاوتمند، هر روز تواناتر، استوارتر و بردبارتر می‌گردد.

چه بسیار لحظه‌هایی که یک سخاوت کوچک یا بخششی بی‌چشم‌ داشت، چشمی اشک‌آلود را به لبخند می‌نشاند و بغضی دردناک را به شادی بدل می‌کند.

شاید که, یک سخاوتمندی و بخشندگی متعادل ، همان معجزه‌ی بزرگی باشد که یک زندگیِ زخم‌ خورده را نجات می‌دهد.

تحمل رنج ، برای رهایی نیازمندان از چنگال رنج ، مایه ی شادمانی بوده و کسی که در راه سخاوتمندی و بخشندگی متعادل ، به نیکویی می‌کوشد، جهان هستی از او به نیکی یاد خواهد نمود.

مولانا جلال الدین محمد بلخی ، در یکی از رباعیات دیوان شمس ، فرموده است:

« بخشای بر آن بنده که خوابش نبود

بخشای بر آن تشنه که آبش نبود

بخشای که هر کاو نکند بخشایش

در پیش خدا هیچ ثوابش نبود.»

یاحق و بدرود

♥️🧿✌️🌹🏇🏿🤺🐎🌹✌️🧿♥️