فردوسی - مولوی-سعدی-حافظ

فردوسی ـ مولوی ـ سعدی ـ حافظ

ــــــــــــــــــــــــــــ

به درازی تاریخ و از فراز قرن‌ها زمان ، در کهن دیار ایران زمین ، مفاخر فکری و فرهنگی بسیار آمده و رفته اند و بناهای عظیم ادبی از آنها به یادگار مانده است.

زبان فارسی ، یکی از باشکوه ترین جلوه های تداوم تاریخی و فرهنگی ایران زمین است.

زبان فارسی ، در طی قرن‌ها زمان ، حامل حکمت ، شعر ، عرفان ، دانش و روایت های مشترک مردمانی بوده که هویت خویش را در تلاطم تاریخ حفظ کرده است.

چهار ستون اصلی و برجسته ی ادبیات ایران زمین ، در گنجینه ای از آثار فردوسی ، مولوی، سعدی و حافظ ، آشکارا و به روشنی دیده می‌شود.

فردوسی ، مولوی ، سعدی وحافظ ، ستاره های تابناک و درخشان ادبیات فارسی هستند که در همه‌ی عصرها ، سخنان عمیق ، در آثار مکتوب آنها ، نور عقلانیت داشته ، و هرگز کهنه شدنی نیستند .

ـــــــــــــــــــ

ابوالقاسم منصور بن حسن طوسی، متخلص به فردوسی، شاعر حماسه سرا و پهلوان راستین ایرانی و سراینده شاهنامه.

در بین سالهای 411ــــ329 هجری قمری می‌زیسته است.

در یکی از اشعار زیبای فردوسی، این چنین آمده است:

پی افکندم از نظم کاخی بلند

که از باد و باران نیابد گزند

نمیرم از این پس که من زنده ام

که تخم سخن را پراکنده ام

توانا بود هر که دانا بود

ز دانش دل پیر برنا بود

به دانش فزای و به یزدان گرای

که او باد، جان تو را رهنمای

******

جلال الدین محمد بلخی، متخلص به مولوی، شاعر، خطیب و عارف ، با آثار برجسته ای، چون مثنوی معنوی، دیوان شمس تبریزی، و فیه ما فیه،

در بین سالهای،670ـــــ604 هجری قمری می‌زیسته است.

در یکی از اشعار زیبای مولوی این چنین آمده است:

ما ز بالاییم و بالا میرویم

ما ز دریاییم و دریا می‌رویم

ما از آن جا و از این جا نیستیم

ما ز بی جاییم و بی جا می‌رویم

**باران که شدی مپرس، این خانه ی کیست*

سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست

******

مشرف الدین مصلح بن عبدالله، متخلص به سعدی شیرازی، شاعر و نویسنده، و خالق آثاری چون گلستان در نثر، و بوستان در نظم ،

در بین سالهای 690ـــــ606 هجری قمری می‌زیسته است.

در یکی از اشعار زیبای سعدی شیرازی، این چنین آمده است:

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضو ها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

ساقی بده آن کوزه ی یاقوت روان را

یاقوت چه ارزد، بده آن قوت روان را

تا مست نباشی، نبری بار غم را

آری، شتر مست کشد، بار گران را

******

خواجه شمس الدین محمد ، متخلص به لسان الغیب حافظ شیرازی، غزلسرای نامی، خالق دیوان حافظ،

در بین سالهای 792ـــــ 727 هجری قمری می‌زیسته است.

در یکی از زیباترین غزلیات حافظ این چنین آمده است:

الا یا ایها الساقی ادر کاسا" و ناولها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل

کجا دانند حال ما سبک باران ساحل ها

همه کارم زخود کامی به بد نامی کشید آخر

نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفل ها

ـــــــــــــ

از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش

زده ام فالی و فریاد رسی می آید

یاحق و بدرود

♥️🧿✌️🌹🏇🏿🤺🐎🌹✌️🧿♥️