تا حالا شده یه محتوای کامل، دقیق، و وقتگیر تولید کنی…
اما بعدش هیچچی؟
نه بازخوردی، نه کلیکی، نه اثری روی سئو؟
تو دنیای محتوا، انتشار پایان کار نیست.
در واقع، از همون لحظه که دکمهی «انتشار» رو میزنی، تازه باید گوشهات رو تیز کنی:
چه کسی دید؟
چه کسی موند؟
چه کسی برگشت؟
محتوای خوب، فقط محتوایی نیست که "خوب نوشته شده باشه".
اونیه که یه نشونههایی از خودش به جا بذاره.
نشونههایی که بعضیها بهش میگن سیگنال موفقیت، ولی در واقع، یه جور مکالمهی بیصدا با کاربره.
توی این مقاله، میریم سراغ این نشونهها.
هم آمار میبینیم، هم رفتار تحلیل میکنیم، هم اشتباهاتی رو مرور میکنیم که باعث میشن محتوای خوب، بدون اثر بمونه.
یه بار یه سایت دیدم که تو ۳ تا کلمه کلیدی تو صفحهی اول گوگل بود.
ولی وقتی واردش شدم، انگار یهنفر فقط اومده بود با چسب، یهسری کلمه رو کنار هم چسبونده بود.
نه فایدهای، نه حس خوبی، نه حتی یه جمله درستدرمون.
سؤال اینه: چطور همچین محتوایی رتبه گرفته؟
و مهمتر: چرا با اینکه رتبه داره، کسی باهاش ارتباط نمیگیره؟
بعضی محتواها فقط برای خوشحال کردن گوگل نوشته شدن.
پر از کلمات کلیدی، لینک داخلی، و ساختار درست، ولی خالی از معنا.
کاربر میاد، یه نگاه میکنه، میفهمه قضیه چیه، و خیلی سریع میره.
این یعنی چی؟ یعنی گوگل شاید رتبه داده، ولی ارزش واقعی هنوز سنجیده نشده.
وقتی کاربر فقط چند ثانیه تو صفحه میمونه،
یا حتی یه بار هم روی لینک یا دکمهای کلیک نمیکنه،
یا هیچ اشتراکی، کامنتی یا واکنشی نداره...
یعنی یه جای کار میلنگه.
رتبه داشتن، یعنی دیده شدن.
ولی موندن، یعنی ارزش داشتن.
سئو فقط این نیست که «بیای بالا»؛
اونجاست که بفهمی چرا «بعضیا با اینکه بالا هستن، بازندهان».
فرض کن یه مقاله نوشتی که خودت بهش افتخار میکنی.
اما سؤال اینه: مخاطب هم همین حس رو داره؟
یا فقط یهبار خونده و بیصدا رد شده؟
اگه یه محتوا بارها ذخیره شده،
یا مخاطبا براش کامنت گذاشتن،
یا حتی تو استوری و کانالهاشون به اشتراک گذاشتنش...
این یعنی اون محتوا یه چیزی بیشتر از رتبه داشته.
یه چیزی که به دل نشسته،
یه چیزی که ارزش نگهداشتن یا حتی گفتنش به بقیه رو داشته.
بعضی وقتا یه محتوا اونقدر دقیق و بافهم نوشته شده
که بقیه میان ازش نقل قول میکنن،
بهش لینک میدن، یا تو مقالههاشون بهش ارجاع میدن.
این یعنی تو تونستی یه مرجع بسازی.
نه فقط یه صفحه با رتبهی خوب؛
یه نقطهی اعتماد تو ذهن مخاطب.
شاید ساده به نظر برسه، ولی همین سؤال سرنوشت خیلی از محتواها رو مشخص میکنه.
اگه جوابش اشتباه باشه، حتی با بهترین کلمات هم نمیرسی به نتیجه.
خیلیها اول فکر میکنن باید گوگل رو راضی کنن.
کلمات کلیدی رو بچینن، هدینگها رو سئو کنن، لینک بدن و تمام.
ولی این فقط نصف ماجراست.
الگوریتمها هر روز بیشتر شبیه آدمها میشن.
و وقتی کاربر راضی باشه، گوگل هم میفهمه.
پس بهتره از اول برای "آدم" بنویسی، نه برای "ربات".
یه محتوا فقط بهخاطر ساختار یا تعداد کلمه بالا نمیمونه تو ذهن.
مخاطب اگه حس کنه حرفتو میفهمه، باهات راه میاد.
اگه حس کنه براش نوشتی، دنبالت میکنه.
و گوگل؟ اون فقط این رفتار رو میخونه.
پس اگه مخاطب تو رو نخواد، گوگل هم بهت اعتماد نمیکنه.
اگه یه چیز توی مسیر یادگیری سئو برام روشن شده، اینه که محتوا مثل یه پل ارتباطیه.
بین تو و کسی که اون طرف صفحه نشسته.
اگه این پل رو فقط با آجَرهای الگوریتم بسازی، محکم نمیمونه.
ولی اگه به درد، نیاز، و زبان اون آدم فکر کنی؟ اونوقت این پل سالها پابرجا میمونه.
همیشه میگن: اول برای کاربر بنویس، بعد برای گوگل.
ولی من میگم: وقتی برای کاربر بنویسی، داری برای گوگل هم مینویسی.
اگه دوست داری این مسیر رو قدمبهقدم، کاربردی و به زبان ساده یاد بگیری،
تو کانال تلگرام «از صفر تا سئو» دارم همهی این تجربهها رو باهات به اشتراک میذارم.
یه مسیر صادقانه، بدون ادعا، از جایی که ممکنه الان باشی، تا جایی که خودت رو متخصص بدونی.
بیا کنارم 👇
@azsefrtaseo
