یه صبح معمولی،
تا وقتی یکی بهم گفت:
«ابوالفضل! ویرگول، مقالهتو گذاشته تو لینکدین رسمیش!» 😳
رفتم دیدم... واقعاً همون بود.
همون مقالهای که با شک نوشتم، با ترس منتشرش کردم، با خودم کلنجار رفتم که «کافیه یا نه؟»
مقالهای که خیلیها خوندنش، خیلیها روش کلیک نکردن
ولی ویرگول دیدش
و گذاشتش کنار بهترینها
تو لینکدین رسمی خودش.
این یعنی چی؟
یعنی بنویس، حتی اگه مطمئن نیستی.
یعنی شروع کن، حتی اگه صدات آرومه.
و یعنی ممنونم ازت ویرگول ❤️
که دیدی، انتخاب کردی، و بهم انگیزه دادی ادامه بدم.
ما قراره با هم بسازیم.
آروم. پیوسته. کنار هم.
پ.ن:
این مسیر فقط با یه قدم شروع شد، اما من همچنان دارم یاد میگیرم، رشد میکنم و بهتر میشم.
اگر تجربهای داری یا سوالی، حتماً بهم بگو؛
با هم جلو بریم و قویتر بشیم.
