این متن رو برای آروم شدن خودم نوشتم. شاید جواب هیچ سؤالی رو نده، اما اگه حال کسی رو کمی بهتر کنه، برای من کافیه. منتشرش میکنم به این امید که حتی اگه شده یک نفر، وسط این همه فشار و ابهام، کمی آرومتر نفس بکشه. از طرف هیچکس نمیخوام حرف بزنم، نه از طرف حکومت و نه از طرف کسی غیر از خودم.
من هر استفادهای اگه قراره از اینترنت داشته باشم، نمیخوام به قیمت یک جان دیگه، داغدار شدن یک مادر دیگه و... باشه. تمام اونهایی که تو حوادث اخیر زندگیشون رو از دست دادن، درست مثل من آینده داشتن، امید داشتن، آرزو داشتن...
و حالا در حالی که امنیت فیزیکی برقرار شده، اگه قراره بعد از وصل شدن اینترنت، حجم عظیمی از محتوای آسیبزننده وارد فضای روانی جامعه ما بشه، من حاضرم کانال یوتیوبم رو از دست بدم تا این اتفاق رخ نده. هرچند، این بدترین حالتشه. شاید انقدر هم بد نباشه. شاید تهش اینه که موفقیت من چند روزی به تاخیر بیوفته.
اما به هر حال، کاری ندارم، جهانی که تو ساختی عادلانهست و خدایا، چیزی رو که از من قربانی بشه تو به من بر میگردونی. من حاضر نیستم پولدار بشم اما قیمتِ پولدار شدن من، وارد شدن تروما به برادرم، پدر و مادرم، بچههای فامیل و در نهایت، مردم جامعهم، بهخصوص نسل Z ما باشه. نمیخوام آدما ضربه بخورن تا من اینترنت داشته باشم و باهاش پولدار بشم. نمیخوام امنیت فیزیکی و ذهنی آدما قربانیِ درآمد من بشه.
از طرف دیگه، من چه بخوام و چه نخوام، یه چیزایی از من، به زور گرفته شده و داره قربانی جامعه میشه. پس برای من، حقی هست در نزد تو، و به من برخواهد گشت. نمیخوام دِین و مسئولیت رو از گردن اونایی که باعث این ماجرا هستن بردارم؛ اونایی که به هر طریقی باعث شدن امروز، قیمتِ حفظ امنیت فیزیکی و روانی توی جامعه ما، تاخیر یا حتی از دست رفتن فرصتِ من برای کسب درآمد اینترنتی، محروم شدن خیلیا از آموزش و علم و سرگرمی، و افتادن خیلی از آدمای دیگه تو سختیهای بدتر باشه، قطع به یقین مسئول هستن.
اما من، تو نیستم.
من نمیدونم اون آدم کیه. مثل تو نیستم که از همه چیز آگاه باشم. حقیقت خیلی چندلایهتر از این حرفاست که یه آدم معمولی مثل من بتونه کامل درکش کنه. من نه، اما تو میدونی کی یا کیا مسئولن و تازه، حتی اگه من میدونستم هم، باز فقط تویی که صلاحیت قضاوت داری و من تو نیستم، من قاضی نیستم، قدرت بازخواستشون رو ندارم و حتی اگر داشتم، معنیش این نبود که صلاحیتش رو هم دارم.
به هر حال اما به روز جزا و به اینکه تو قراره مسئول بدونی بیمسئولیتها رو و ازشون حساب پس بگیری، ایمان دارم؛در واقع از همهمون. شاید من هم سهمی از این مسئولیت داشته باشم. حالا این روز جزا شاید یه روز خاص بعد از مرگ همه آدما و تو دنیای پس از مرگ باشه، شاید هم روز جزای هرکس مختص خودش باشه، فقط میدونم جهان نمیتونه ناعدلانه باشه. شاید نتونم اینو از نظر منطقی ثابت کنم به کسایی که ممکنه با دلیل منطقی بخوان روز جزا رو انکار کنن، اما خب، معیار حقیقت که عقل من و اون آدم نیست...!
شاید هم در خطا باشم، اما به هر حال باور دارم به عادلانه بودن جهانی که اداره امور اون به دست توئه و آره، سوالاتی مطرحه که پس چرا این همه ظلم وجود داره اما تو سکوت کردی، جوابش رو نمیدونم... اما اینکه من نمیدونم، معنیش این نیست که جوابی براش وجود نداره... شاید اصلا جواب این سوال رو هیچکس نمیدونه... اما خیلی چیزای دیگه هم هست که هیچکس نمیدونه... نه؟
و بهخاطر همین باور به عدالت تو، میدونم و باور دارم که نزد تو حقی هست برای من که به من خواهد رسید. شاید هم بهم رسیده و نمیدونم. شاید هم حتی خودم الان در حال پس دادن حقی هستم و نمیدونم...
شاید وقتی اینترنت وصل بشه من برم تو کانالم و ببینم یهو سابسکرایبرای کانالم از ۱۰۰۰ رد شده و ۴۰۰۰ ساعت واچتایم هم پر شده و اصلا کانال مانیتایز شده. شاید همین افکاری که آرومم کردن، چیزیه که حق و عدالت رو برای من زنده میکنه و شاید، این فرصت اجباریای که برای من پیش اومده تا من خیلی از کارهای آفلاینم رو انجام بدم، خودش یعنی عدالت از همون روز اول برای من اجرا شده و حتی من بعد از فهمیدن و پی بردن به این موضوع، باید بابت این خاموشی شکرگذار هم باشم... و شاید... هزاران شاید وجود داره و هزاران راه دیگه که من نمیدونم، اما تو از اون راه عدالت رو برای من زنده میکنی.
من فقط اینو میدونم که اگه تقصیری نداشتم توی این وضعیت، بابت اینکه فرصت کار روی کانال یوتیوبم و هر چیز دیگهای رو توی این خاموشی از دست دادم، برای من حقی هست در نزد تو که به من بازخواهد گشت؛ از هر طریقی.
پس من دعا میکنم برای شادی و خوشحالی و آرامش و ثروت و برکت برای تمام مردم کشورم، خودم، خانوادهم، دوستانم و... تمام مردم مردم جهان.
همین. تمام.
