جاده حقیقت

حقیقت لذت تعالی است. به قول نیچه: راه انسان ها از پایه و اساس به دو بخش تقسیم می شود؛ افرادی که آرزوی آرامش روحی و شادی را در سر دارند و انسان های معدودی که به دنبال حقیقت هستند، باید آرامش ذهن را فراموش کرده و زندگی خود را صرف پرسش ها کنند.

چیزی که انسان را به سمت حقیقت سوق میدهد عشق او به حقیقت است. انسان، عاشق حقیقت نیست بلکه عاشق آن اشتیاقی است که معشوق برای او فراهم میسازد. عشق بین آدم ها کامل نیست، زیرا آن ها برده هم میشوند و ارباب، قدرت بشر را از او میگیرند و در نهایت زمانی میرسد که این عشق تبدیل به عادت میشود و دیگر لذتی برای آن ها به همراه ندارد. آدم همیشه خیانت میکند و این ها سبب عذاب انسان میشود. عشق حقیقی، عشق به حقیقت است.

کسانی که به دنبال حقیقت هستند نباید در راه خود اشتباه قدم بردارند؛ باید در طول سفر زندگی و دستیابی به حقیقت لذت برد اما باید حواسمان جمع باشد که در باتلاق فرو نرویم زیرا خوشی های جز حقیقت محدود هستند و چشم به هم بگذاریم ممکن است در آن ها اسیر شویم و راه حقیقت را گم کنیم.