مورد تعریف قرار گرفتن

خیلی وقتا پیش میاد که تو ذهن خودم فقط منتظر اینم که ازم تعریف بشه.دوست دارم فردی که راجع به من صحبت میکنه خوبیامو بگه و وقتی گفت یه حس رضایت یا یه چیزی مثل غرور درون خودم حس میکنم.فکر نمیکنم فقط من اینجوری باشم.حالا راجع به حس بعدش شاید متفاوت باشن افراد ولی این حس مقبولیت باید تو اکثر آدما باشه.

سوالی که مطرحه برام اینه که این طرز تفکر که کاراتو جوری انجام بدی که مردم ازت تعریف و تمجید کنن درسته یا باید تغییرش داد.البته میدونم اینکه صرفا کاراتو برای جلب توجه و جلب رضایت مردم انجام بدی درست نیست ولی نمیشه هم گفت که کلا نباید در نظر گرفت این حس و تفکراتی که تو ذهنمون هست راجبش.چون‌ آدم واسه انجام دادن کاراش نیاز به یه انرژی مثبتی داره شاید بشه انگیزه گفت بهش که البته نمیگم همه اون انگیزه رو از این حس گرفتا ولی یه قسمتیشو میشه.

پس شخصا اگه بخوام به یه نتیجه ای برسم اینطوری میشه گفت که نباید صرفا رفتار آدم جوری باشه که به اصطلاح مردم خوششون بیاد و بگن آفرین چه آدم خوب و کلی صفت مثبت دیگه ازین قبیل.

این قضیه شاید خیلی از منت هایی که سر همدیگه میزاریمم در بر بگیره.چون منت میزاریم که‌ بگیم من این کار رو برای تو انجام دادم تا نشون بدیم کار خوبی کردیم و آدم خوبی هستیم.

اگه نظری دارید در این رابطه خوشحال میشم بهم بگید.