مترو و عواقب اجتماعی عملکرد جمعی ما!!!

دیروز برای رفتن به کرج منتظر قطار تندرو بودم و چون ساعت شلوغی بود، ازدحام جمعیت بسیار زیاد شده بود. با توجه به طولانی بودن مسیر و همچنین شلوغی زیاد معمولا مردم پشت در قطار جمع می‌شوند و با باز شدن درب قطار به سمت در حمله می‌کنند. این اتفاق معمولا مشکلات زیادی را برای خانم‌ها، سالمندان و کودکان ایجاد می‌کند و باعث شکل گرفتن صحنه‌های ناهنجار زیادی می‌شود.

دیروز بعد از این‌که درب مترو باز شد و در زمان ورود یکی از آقایان به زمین خورد. در کمال ناباوری هیچ کس نه تنها کمکی نکرد که ایشون رو از زمین بلند کنه که تمام مردم فقط و فقط در فکر رسیدن به صندلیهای خالی قطار بودند. این آقایی که زمین خورده بود واقعا در زیر پای مردم لگدمال شد و تنها چند نفری صدای اعتراضشان بلند شد و تذکری شفاهی به مردم دادند.

به نظرم اگر مردم ما به چند سوال ساده فکر کنند با این صحنه‌ها کمتر مواجه خواهیم شد:

  • بدترین اتفاقی که ممکن است در صورت صبر و کمک کردن به این فرد برای ما بیافتد چیست؟ مگر غیر از این است که جای نشستن روی صندلی را از دست میدهیم و باید 40 دقیقه بایستیم یا روی زمین بشینیم؟ یا مثلا یک هزینه چند هزار تومانی شستن لباس بپردازیم؟
  • اگر خود شما یا فرزند شما به جای این فرد روی زمین افتاده بودید چه می‌شد؟ واقعا دوست دارید اگر شما به زمین افتادید مردم از روی شما بدون توجه رد شوند؟ یک لحظه به جای خانواده آن فرد باشید که شب هنگام بعد از ورود این فرد به منزل چه حسی خواهند داشت؟
  • تصویر ذهنی شما به عنوان یک مخاطب بیرونی بعد از دیدن این واقعه از جامعه چه تغییری خواهد کرد؟ آیا به جامعه خود بدبین نخواهید شد؟ آیا در کل نگرانی شما از سلامت فرزندان و اعضای خانواده خود بیشتر نخواهد شد؟

سوالات بالا به شما کمک خواهد کرد برای تصمیمات خود از سه منظر وضعیت را تحلیل کنید. اول از همه بدترین(بهترین) اتفاقی که پس از تصمیم شما خواهد افتاد را تعیین کنید. دوم این‌که زاویه نگاه خود را تغییر دهید و موقعیت را از نگاه دیگران نیز تحلیل کنید. سوم این‌که از بالادست نیز به موضوع نگاه کنید و تبعات زنجیره‌ای و بلند مدت تصمیم خود را نیز تحلیل کنید.

در کنار موضوع بالا باید دقت داشته باشیم که تصمیمات ما در زندگی هم بر دیگران و هم بر خود ما اثر خواهد گذاشت. به عنوان مثال در موردی که در بالا اتفاق افتاد. احتمالا علاوه بر فردی که زیر دست و پا ماند، مردمی که این کار را کردند نیز آسیب زیادی خواهند دید و آرامش روحی و روانی آنها نیز مخدوش خواهد شد. احتمالا همان افراد نیز شب در خانه ماجرا را برای خانواده خود تعریف می‌کنند و از بدی روزگار و خطرناک بودن جامعه نگران خواهند شد.

بنابراین به بهای یک لحظه آسایش، آرامش خود را نفروشید.

پی‌نوشت: این نوشته را حدود یک سال پیش نوشتم. اما متاسفانه اوضاع تغییر خاصی نکرده است و مجدد اینجا نیز منتشرش کردم.