اینترنت از تاریخ 8 ژانویه به طور کامل قطع شد، و کم کم به صورت اینترانت محدود (نه مانند سابق) در دسترس عموم قرار گرفت. در مواقع قطعی کامل، همه اقشار جامعه تحت تاثیر قطعی قرار می گرفتند، اما با اینترانت کردن اتصالات، بعضی ها بیشتر و بعضی ها کمتر آسیب دیده اند. اقلیت هایی که درباره آنها سخن می گویم اقلیت های زبانی هستند.
در کشور ایران اقلیت های زبانی به رسمیت شناخته شده اند، اما تابلو های شهری به زبان فارسی است. تابلو های رانندگی به زبان فارسی است. مغازه ها نیز به زبان فارسی سخن می گویند. زبان واحد باعث اتحاد می شود، اما در همین راستا موجب تضعیف زبان های محلی می شود. این وضعیت در دنیای واقعی ایران، به دنیای مجازی آن هم سرایت کرده. در زمان قطع اینترنت ما محتوایی به جز فارسی نمی توانیم پیدا کنیم یا کم می توانیم پیدا کنیم.
به عنوان نمونه، بنده یک عرب از خوزستان هستم. دسترسی به محتوای آنلاین برای آهنگ گوش دادن و یا فیلم دیدن به زبان خودم ندارم. به عنوان نمونه برای آنکه موضوع برایتان روشن شود، «اُم کُلْثومْ» را در ذره بین سرچ کردم. نتایج جالب هستند:
هیچ چیز قابل دسترسی یافت نشد. نتایج به اردو بودند، و جالب آنکه قرآن دات کام در بین نتایج بود!
امید که اینترنت به حالت قبلی خود برگردد و امکان آهنگ گوش دادن از اسپاتیفای دوباره فراهم شود. اما به هر حال اگر قرار بر قطعی مجدد باشد لازم است که موتور های جست و جو، سایت های بلاگ نویسی، و... باقی زبان ها من جمله: عربی، ترکی، کردی، و... را به رسمیت بشناسند.
راستی یه پیشنهاد؛ کاش همین ویرگول علاوه بر فارسی، چند بخش دیگه برای زبان های دیگه رسمی بسازه.
به امید اینترنت آزاد برای همه.
