یکی از مولفههای مهم در پایداری مدیریت شهر، پایداری در مدیریت منابع و همینطور درآمدهای شهری پایدار است. طبق آمار، شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ بیش از ۵۰ درصد از منابع و درآمدهای خود را از محل فروش دارایی و همینطور فروش اوراق قرضه به دست آورده است.
این به معنای آن است که شهرداری در حال فروش آینده شهر است تا بتواند دوره خود را به اتمام برساند. با این روند، شهرداریها در دورههای آتی شهر باید از مردم مشهد پول بیشتر و بیشتری تحت عنوان عوارض ساخت و ساز یا مالیات اخذ کنند تا بتوانند پاسخ اقدامات امروز شهرداری را بدهند.
در تصویر مشاهده میکنید که اکثر مواردی که شهرداری برای تامین بودجه خود به فروش گذاشته است، اموال غیرمنقول (شامل زمین، تاسیسات، املاک و...) است. و اموال منقول (شامل ضایعات، حق برداشتها و...) سهم ناچیزی را در بر میگیرند. سوالی که مطرح میشود این است که شهرداری مشهد تا چه زمان میتواند به فروش اموال خود برای گذران ایام ادامه دهد؟
در این تصویر مشاهده میکنید که از ۷۰ همت بودجه شهرداری مشهد، ۱۰ همت تنها صرف بازپرداخت بدهیهای پیشین میشود. در حال حاضر میتوان گفت این بدهی مدیریت شده است اما بدهیها میتواند به سرعت از کنترل خارج شده و سهم بزرگی از بودجه را در بر بگیرد. مگر اینکه هرچه سریعتر به سمت مدل پایدار درآمدزایی شهری حرکت کنیم.
گفتیم شهرداری مشهد در حال فروش املاک شهرداری و آینده شهرداری است تا بتواند امورات جاری خود را سپری کند. این سیستم مدیریت شهری سالها پیش در تهران آزموده شد و امروز نتیجه آن را میبینیم. به گونهای که تهران دیگر یک شهر قابل سکونت نیست.
در نتیجه باید به سراغ راههای جایگزین برویم یکی از این روشها عوارض مبتنی بر ارزش افزوده زمین است. هنگامی که شهرداری مترو میسازد، یا یک پارک توسعه میدهد یا یک اتوبان ایجاد میکند، زمینهای اطراف ارزش اضافی پیدا میکنند. این ارزش اضافی توسط خود افراد ایجاد نشده است بلکه به قیمت هزینه شهرداری ایجاد شده است.
شهرداری باید پیش از آنکه شروع به احداث پروژه کند، تامین مالی پروژه را از طریق عوارض مبتنی بر ارزش افزوده زمین از ذینفعان اخذ کند. نکته این است که شاید ذینفعان نخواهند که شهرداری این پروژه را احداث کند یا از نظر آنها ارزش افزوده کمتر از پولی است که از آنها برای احداث پروژه اخذ میشود. در این نقطه است که پروژه باید متوقف شود. اینگونه است که منابع شهری به صورت بهینه به نقاط مختلف شهر تخصیص داده میشود و از هدررفت منابع جلوگیری میشود.
همینطور شهرداری مشهد میتواند به سمت سیستم یکپارچه پرداخت برود. در حال حاضر سیستم پرداخت مشهد بسیار جدا از هم است. به این معنا که شهروندان برای پرداخت در زمینه خدمات متفاوت مجبور هستند از ابزار متفاوتی استفاده کنند.
به عنوان مثال برای پرداخت من کارت، الیت، پارکینگ، مالیات، عوارض و... هرکدام نیازمند سامانههای متفاوتی هستیم.
اما اگر زیرساخت پرداخت در کل مشهد یکپارچه باشد چه اتفاقی رخ میداد؟
اول سهولت در پرداخت است. مردم لازم نیست چند اپلیکیشن، کارت یا درگاه مختلف داشته باشند. همه پرداختها در یک حساب یا کیف پول شهری انجام میشود.
دوم شفافیت مالی است. وقتی همه پرداختها در یک سیستم ثبت شود، شهرداری میتواند دقیق ببیند پولها از کجا میآیند و کجا خرج میشوند. این موضوع هم نظارت را راحتتر میکند هم فساد و خطا را کمتر میکند.
سوم و از همه مهمتر درآمدزایی شهرداری است. پولی که در حساب شما بلوکه میشود در واقع لایه ۲ است و پول واقعی نیست. پول واقعی در حساب شهرداری رسوب کرده و سود روزشمار دریافت میکند. شهرداری میتواند با این پول بخشی از هزینههای خود را پوشش دهد.
سالانه ۳ میلیون زائر از مشهد دیدن میکنند اگر در حساب هرکدام تنها ۱۰ هزار تومان رسوب کند. مجموع رسوب سپرده در حساب شهرداری ۳۰ میلیارد تومان میشود.
به کانال بله من بپیوندید و به دوستان مشهدی خود معرفی کنید
https://ble.ir/mashhad_for_all/
