گذشته، گذشته است

(اما اگر رهایش نکنیم، هنوز دارد حال را زندگی می‌کند.)
گذشته تمام شده،
اما بعضی وقت‌ها
ما هنوز در آن زندگی می‌کنیم؛
با یادآوری،
با سرزنش،
با اگرها و ای‌کاش‌ها.
گذشته را نمی‌شود تغییر داد،
اما می‌شود
اجازه نداد فرمانِ امروز را در دست بگیرد.
آنچه گذشته، تجربه بوده؛
نه حکمِ قطعی برای آینده.
رشد از جایی شروع می‌شود
که بگویی:
«یاد گرفتم،
اما قرار نیست تا ابد
هزینه‌اش را پرداخت کنیم.»
گذشته اگر رها نشود،
به شکلِ اضطراب، خشم یا افسوس
در حالِ ما ظاهر می‌شود.
گذشته فقط درس است،
نه محلِ اقامت.