سال ۱۳۱۶ شمسی، خلیل ارجمند کارخانه ارج را بنیانگذاری کرد. کارخانه ای که اعجوبه ای بود که بعد ها سرکوب شد.
نامش تناسب بالایی داشت. هم با نام خانوادگی بنیانگذارش مرتبط بود و هم مخفف سه کلمه آهنگری، ریختهگری و جوشکاری بود.
اوایل مشغول به تولید صندلی های آهنی بودند و کم کم به تولید لوازم خانگی مانند ماشین لباسشویی، آب گرم کن، یخچال، کولر و ... روی آوردند.
شصت هفتاد سال پیش کیفیت محصولاتشان بهتر از اسباب بازی های چینی مونتاژی امروز بود.
آن زمان که ارج به کشور های دیگر لوازم خانگی صادر می کرد، برند کره ای سامسونگ که امروز در سراسر جهان پرطرفدار است، فقط یک فروشگاه ماهی در کره بود! تازه سامسونگ سالها بعد به یک کارخانه پارچه دوزی تبدیل شد و بعد ها کم کم به لوازم الکترونیک روی آورد. به نظر شما اگر ارج همانطور ادامه می داد چه میشد؟
از همان سال ۵۷ با مصادره اموال این شرکت استارت سالها ورشکستگی این شرکت رقم خورد. جنگ ایران و عراق و تحریم های بعد از آن هم به اندازه کافی اثرگذار بودند تا این شرکت پس از سالها تعطیلی در سال ۱۳۹۵ به طور کامل تعطیل و بسته شود.
به مدت پنج سال ارج همانطور بسته بود تا اینکه در دولت سیزدهم ارج نیز به یک مونتاژ کننده با برچسب احیا تبدیل شد.
